ECHA PRZESZŁOŚCI

Ateński hoplita ma muskularny kirys z brązu i hełm typu frygijskiego z osłoną w kształcie brody. Najwięcej tego typu hełmów znaleziono na terenie Macedonii i Tracji. Były używane w późnej epoce klasycznej i w całym świecie hellenistycznym, od Aten po Seleucję i Kartaginę. Dobra ochrona, wygoda i walory wizualne sprawiły, że ok. połowy IV wieku p.n.e. stał się popularnym hełmem świata greckiego. Występował w wielu wariantach - także bez brodatej osłony. Przy grzebieniu oraz po bokach, w niektórych wersjach hełmu występowały uchwyty na gęsie pióra i kity z końskiego włosia. Hełm ten występował także w wersji pomalowanej.   Ateński hoplita i obsługa gastrafetesu, ok. połowy IV wieku p.n.e. (rys. Giuseppe Rava)           Gastrafetes to prekursor europejskiej kuszy. Nazwa grecka dosłownie oznacza łuk brzuszny i pochodzi od sposobu napinania broni nie tylko z użyciem rąk, gdyż opierano kolbę o brzuch, a koniec suwaka o ziemię. Cięciwę napinano za pomocą suwa...

Pomyślałem by zrobić małe podsumowanie. Łącznie ilustrowałem 17 nowych Historycznych Bitew (w tym 10 z zeszłego roku), a także 13 wznowień (wszystkie w tym roku). Łącznie zawierają one 116 sylwetek żołnierzy (84 kolorowych do nowych HB-ków, a czarno-białe są do wznowień). Z ilustracjami dla innych wydawnictw to 140 postaci. Poniżej przykładowe ilustracje z bieżącego półrocza. Od lewej stoją:  1. Król perski Kserkses, V wiek p.n.e. 2. Król spartański Leonidas, V wiek p.n.e. 3. Wojownik z Tracji, III wiek p.n.e. 4. Kartagiński oficer, III wiek p.n.e. 5. Rzymski legionista, I wiek n.e. 6. Woj kijowski, XI wiek 7. Bizantyjski kawalerzysta, XII wiek 8. Seldżucki łucznik, XII wiek 9. Gotycki rycerz, XV wiek 10. Muszkieter cesarski, 1632 11. Kirasjer cesarski, 1632 12. Angielski oficer, 1645  13. Dragon koronny, 1660 14. Kawalerzysta szwedzki, 1702  15. Muszkieter Augusta II, 1702 16. Meksykański grenadier gwardii, 1815 17. Meksykański lansjer, 1810-1824 18. Meksykański kirasjer...

Samnici byli ludem italskim z grupy osko-umbryjskiej, zamieszkującym środkową i południową część Apeninów, czyli krainę Samnium. Samnici stworzyli luźną federację o charakterze wojskowym. Głównym ich ośrodkiem było miasto Maleventum. Znane jest lepiej pod rzymską nazwą - Benewent. Widoczni na ilustracji wojownicy samniccy walczą oszczepami i mieczami. Ochronę stanowią hoplickie tarcze - aspis, a także płaskie tarcze znane z fresków. Uwagę przyciągają elementy z brązu takie jak charakterystyczne dla tej części Italii napierśniki, pięknie zdobione hełmy z piórami (typu pilos, attyckie, chalkidzkie, frygijskie i Montefortino). Elementy ubioru znamy także dzięki samnickiem kolorowym freskom, które pozwalają na odtworzenie wzorów tunik i tarcz.    Samnici w walce, ok. IV-III wieku p.n.e. (rys. Javier de Gabiola Garcia)           Postać w niebieskiej tunice i hełmie z zielonymi piórami ma na sobie słynny pancerz Ksour Essef. Jest pozłacany, a wykonany z...

Hannibal Barkas urodził się w Kartaginie (dzisiejsza Tunezja) około 247 roku p.n.e. Pochodził z potężnego kartagińskiego rodu Barkidów. Jego ojciec, Hamilkar "Piorun", dowodził w pierwszej wojnie punickiej (264-241 p.n.e.). Po klęsce Kartaginy w wojnie przeciwko Rzymianom, Hamilkar poświęcił się poprawie losów swojej rodziny i warunków życia w Kartaginie. Hannibal w wieku 9 lat poprosił ojca, by ten zabrał go ze sobą na wyprawę do Hiszpanii. Przyrzekł Hamilkarowi wieczną wrogość wobec Republiki Rzymskiej. Dowództwo objął w 221 roku p.n.e., po śmierci Hazdrubala Starszego. Hannibal poszerzał kartagińskie posiadłości w Hiszpanii. Zajął m.in. sprzymierzone z Rzymem miasto Sagunto 219 p.n.e. co doprowadziło do II wojny punickiej (218-201 p.n.e.). Barkas wyruszył z Hiszpanii z 60-tysięczną armią (w tym słonie bojowe) przez Pireneje, południową Galię i Alpy Zachodnie do Italii. Po przekroczeniu Alp, w listopadzie 218 roku p.n.e. Hannibal pokonał w bitwie nad rzeką Ticinus, siły rzy...

Według tradycji, władcy sycylijskiego miasta Akragas (Agrigento) Falarisowi (ok. 570-554 p.n.e.), jako pierwszemu, przypisuje się torturowanie ludzi za pomocą byka z brązu, jednego z najstarszych narzędzi kaźni. Skonstruowany przez rzeźbiarza Perillusa byk miał pełnić rolę instrumentu muzycznego ze świątyni. Konstruktor jednak miał namówić Falarisa do wykorzystania go jako narzędzia kaźni. Przez górny otwór mieli być wsadzani do byka skazańcy. Pod bykiem rozpalano ogień. W głowie byka został umieszczony modulator dźwięku. Krzyk ofiary miał brzmieć przeraźliwie i przypominać ryk byka. Zniesmaczony Falaris kazał Perillusowi do środka wejść by zademonstrować działanie byka. Wtedy kazał byka podpalić. Można zatem rzecz, że konstruktor machiny tortur stał się jej pierwszą ofiarą. Zanim zdążył się spalić miał być wyciągnięty, a następnie strącony ze skały.  Byk z brązu, zwany także bykiem Falarisa, sycylijskim, spiżowym           Spiżowy byk miał zostać zato...

Widziana w tle trirema ma tzw. kruka (corvus) będącego ruchomym mostem do abordażu. Konstrukcja prawdopodobnie pozwalała na obrót pomostu o 300 stopni. Kruki zostały użyte bojowo niedługo potem w bitwie pod Mylae w 260 roku p.n.e., a następnie w bitwie u przylądka Eknomos w 256 roku p.n.e. przyczyniając się do zwycięstw Rzymian. Niedługo potem wraz z nabytym doświadczeniem Kartagińczyków w walce z krukami oraz rozwojem rzymskiej techniki walki zniknęły one z kart historii, a źródła milczą na ten temat. Rzymianie używają tzw. kruka (rys. Yvon Le Gall)

Wygląd i kultura starożytnych Sardyńczyków znacząco odbiegała od ludów zamieszkujących pozostałą część współczesnych Włoch tj. Etrusków, Rzymian, Greków, Samnitów itp. Rekonstrukcja wojowników sardyńskich powstała na podstawie figurek nuragijskich, które znajdują się w Sardyńskim Muzeum Archeologicznym w Cagliari oraz Narodowym Muzeum Archeologii i Etnografii Giovanniego Antonio Sanna w Sassari. Dotychczas odkryto ich aż kilkaset.   Kartagińczycy spotykają rdzennych Nuragijczyków na Sardynii,  ok. 550 p.n.e. (rys. Giuseppe Rava)           Cywilizacja nuragijska rozwijała się od około XVII wieku p.n.e. do około II wieku p.n.e. głównie na Sardynii i Korsyce. Pochodzenie Nuragijczyków nie jest do końca jasne. Był to pasterski lud składający się z plemion złożonych ze struktur klanowych. Nuragijczycy wznosili megalityczne budowle tzw. nuragi, będące stożkowatymi wieżami wzniesionymi nad kamiennymi ołtarzami. Osiągały nawet 20 m wyskości. Najstars...

Zapewne zastanawialiście się jak wyglądały te same miasta w starożytności i średniowieczu. Spoglądając na tę ilustrację można wysnuć wnioski jak duże przemiany przechodziły miasta przez wieki. Pierwotnie Tarragonę zamieszkiwali Iberowie, potem Kartagińczycy, którzy nazwali miasto Tarchon. W III wieku p.n.e. Rzymianie stworzyli w tym miejscu bazę przeciwko Kartaginie. Miasto nosiło nazwę Tarraco. Za cesarza Oktawiana Augusta (27 p.n.e.-14 n.e.) zostało stolicą prowincji Hispania Tarraconensis. W czasie największego rozkwitu Tarraco było zamieszkiwane przez ok. 250 tysięcy ludzi (dla porównania dzisiejsza Tarragona liczy ok. 135 tysięcy mieszkańców). Miasto biło nawet własną monetę.  Tarragona w II oraz XIV wieku n.e.  Rekonstrukcję wykonał Hugo Prades           Tarraco zdobyli najpierw Swebowie i Wandalowie, a 10 lat później, w 416 roku n.e. Wizygoci. 2 lata później utworzyli w Hiszpanii własne państwo. Po jego upadku Tarragona została opanowana w ...

Niezwykły, nieznany wcześniej egzemplarz hełmu rzymskiego typu Montefortino został odnaleziony na wraku rzymskiego statku w lipcu 2019 roku. Wszystko wskazuje na to, że został zatopiony przez flotę Kartagińczyków podczas bitwy morskiej koło Wysp Egadzkich, która rozegrała się 10 marca 241 roku p.n.e., w czasie I wojny punickiej. Kartagina poniosła wówczas klęskę. Hełm wraz z rekonstrukcją Francesco Gallucio           Hełm jest typowym przykładem stylu Montefortino (najpopularniejszego hełmu legionowego III-I w. p.n.e.), z jednym małym szczegółem. Na górze dzwonu znajduje się głowa gryfa, która była ozdobą mocowania pióropusza. Jest to pierwszy znany przykład tego takiego detalu. Jeszcze wiele nieznanych obecnie typów antycznego uzbrojenia czeka na odkrycie.

Hannibal Barkas urodził się w Kartaginie (dzisiejsza Tunezja) około 247 roku p.n.e. Pochodził z potężnego kartagińskiego rodu Barkidów. Jego ojciec, Hamilkar "Piorun", dowodził w pierwszej wojnie punickiej (264-241 p.n.e.). Po klęsce Kartaginy w wojnie przeciwko Rzymianom, Hamilkar poświęcił się poprawie losów swojej rodziny i warunków życia w Kartaginie. Hannibal w wieku 9 lat poprosił ojca, by ten zabrał go ze sobą na wyprawę do Hiszpanii. Przyrzekł Hamilkarowi wieczną wrogość wobec Republiki Rzymskiej. Dowództwo objął w 221 roku p.n.e., po śmierci Hazdrubala Starszego. Hannibal poszerzał kartagińskie posiadłości w Hiszpanii. Zajął m.in. sprzymierzone z Rzymem miasto Sagunto 219 p.n.e. co doprowadziło do II wojny punickiej (218-201 p.n.e.). Barkas wyruszył z Hiszpanii z 60-tysięczną armią (w tym słonie bojowe) przez Pireneje, południową Galię i Alpy Zachodnie do Italii.  Hannibal, i jego wielka armia  (okładka Mariusza Kozika do gry Total War: Rome 2)      ...