Wygląd i kultura starożytnych Sardyńczyków znacząco odbiegała od ludów zamieszkujących pozostałą część współczesnych Włoch tj. Etrusków, Rzymian, Greków, Samnitów itp. Rekonstrukcja wojowników sardyńskich powstała na podstawie figurek nuragijskich, które znajdują się w Sardyńskim Muzeum Archeologicznym w Cagliari oraz Narodowym Muzeum Archeologii i Etnografii Giovanniego Antonio Sanna w Sassari. Dotychczas odkryto ich aż kilkaset.
.jpg)
Cywilizacja nuragijska rozwijała się od około XVII wieku p.n.e. do około II wieku p.n.e. głównie na Sardynii i Korsyce. Pochodzenie Nuragijczyków nie jest do końca jasne. Był to pasterski lud składający się z plemion złożonych ze struktur klanowych. Nuragijczycy wznosili megalityczne budowle tzw. nuragi, będące stożkowatymi wieżami wzniesionymi nad kamiennymi ołtarzami. Osiągały nawet 20 m wyskości. Najstarsze nuragi datowane są na XV wiek p.n.e. budowano je z kamieni, bez użycia zaprawy.
Skupisko nuragów - Su Nuraxi w pobliżu miejscowości Barumini zostało wpisane w 1997 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Liczba wszystkich dotychczas odkrytych nuragów to aż 7000 budowli. Istnieją teorie, że ludy Szerden wymieniane wśród Ludów Morza to Sardowie z tego okresu. Teorię może poprzeć odnalezienia fenickiej inskrypcji z IX w p.n.e. z Nora, gdzie Sardynia występuje właśnie pod nazwą "be-shardan".
Na uwagę zasługuje też porównanie sardyńskich figurek rogatych wojowników z egipską ikonografią gdzie widzimy dość podobnych wojowników np. bitwa morska z Medinet Habu czy gwardia Ramzesa w Abu Simbel. Nie brakuje też teorii aby Sardyńczyków łączyć z platońską Atlantydą. Powstają na ten temat amatorskie książki, ale za tą tezą opowiada się też część badaczy ze świata nauki.
Komentarze
Prześlij komentarz