ECHA PRZESZŁOŚCI

W trakcie wojen diadochów, oddział Srebrnych Tarcz składał się z weteranów Aleksandra osiedlonych w Azji. Ich losy podczas bitwy pod Gabiene poznacie w w/w książce. Podczas bitwy pod Ipsos, 301 p.n.e. walczyli po stronie koalicji Kassandra, Lizymacha i Seleukosa I Nikatora. Od tamtej pory Srebrne Tarcze były związane z Imperium Seleucydów (Seleukidów), gdzie stanowili gwardię królewską, a zarazem najbardziej elitarny oddział piechoty. Srebrne Tarcze najprawdopodobniej brały udział we wszystkich ważniejszych bitwach Seleucydów. W tamtym czasie, formacja ta była w pełni lojalna i walczyła do ostatniej kropli krwi. Pokazuje to bitwa pod Magnezją, 190 p.n.e., gdy pozostałości falangi Antiocha III formując czworoboki, zażarcie walczyły z wojskiem rzymskim. Kopia tej jednostki istniała w hellenistycznym Królestwie Baktrii.   Srebrne Tarcze pod Gabiene, 316 p.n.e. (rys. Marek Szyszko)           Widoczny tu elitarny oddział falangi tzw. Srebrne Tarcze (Argyras...

Podczas rządów Aleksandra III Wielkiego Celtowie nie mieli odwagi prowadzić ekspansji na południe w pobliże Grecji. Dlatego wczesne wyprawy celtyckie koncentrowały się na plemionach iliryjskich. W 335 roku p.n.e. Celtowie wysłali przedstawicieli, aby złożyć hołd Aleksandrowi Wielkiemu. Przed spotkaniem musieli złożyć broń. Wówczas Macedończyk był zaangażowany w walkę przeciwko Trakom na północnej granicy. Niektórzy historycy sugerują, że ten „dyplomatyczny” akt był w rzeczywistości oceną macedońskiej potęgi wojskowej. Aleksander Wielki spytał Celtów czego najbardziej się obawiają licząc na odpowiedź, iż macedońskiej potęgi. Ci jednak odpowiedzieli, że "boją się, aby niebo nie spadło im na głowy". Za sprawą komiksu Gościnnego i Uderzo o przygodach Asteriksa i Obeliksa cytat ten zapisał się w popkulturze.  Aleksander Wielki i celtyccy przedstawiciele (rys. Angus McBride) Po śmierci Aleksandra Wielkiego armie celtyckie zaczęły najeżdżać południowe regiony, zagrażając królestwu M...

Hindukusz jest łańcuchem górskim w środkowej części Azji, w północno-zachodnim Pakistanie oraz centralnym i wschodnim Afganistanie. Góry te graniczą - od wschodu z wyżyną Pamiru, górami Karakorum oraz z Himalajami, natomiast od zachodu z górami Paropamis (obecnie Safed Koh). Znaczenie pasm górskich Hindukuszu odnotowuje się od czasów Dariusza I Wielkiego - Króla Królów perskiego Imperium Achemenidów.  Armia Aleksandra III Wielkiego przemierza Hindukusz (rys. Marek Szyszko)           Aleksander Wielki ze swoją armią macedońską wkroczył na subkontynent indyjski właśnie przez Hindukusz w 329 roku p.n.e. Po śmierci Aleksandra w 323 roku p.n.e., w czasach wojen diadochów region stał się częścią państwa Seleukosa I Nikatora (założyciela Imperium Seleukidów). Następnie, ok. 305 roku p.n.e. został włączony do państwa indyjskiej dynastii Maurjów. Nazwa Hindukusz pochodzi z języka paszto (znanego potocznie także jako język afgański), w którym Hindu Kusz dosłowni...

Na poniższej ilustracji widzimy falangitów macedońskich od czasów Aleksandra III Wielkiego po II wiek p.n.e. Warto zwrócić uwagę na różnorodność hełmów (trackie, frygijskie, chalkidzkie, pilos). Pancerze są płócienne, typu ,,linothorax', nieraz pomalowane. W pierwszym szeregu widoczne są także kirysy atlety. Widoczna jest także kolczuga. Ma ją postać po prawej stronie, która w połączeniu z nowszym hełmem trackim reprezentuje falangę z II wieku p.n.e. Na nogach falangici noszą nagolenice z brązu. Chronią ich małe okrągłe tarcze ("pelte"). Broń stanowiły - miecz (zazwyczaj zakrzywiony, jednosieczny ,,kopis'' lub "machaira" oraz prosty, dwusieczny ,,xiphos'') i najważniejszy element - sarisa. Hellenistyczna falanga macedońska z IV-III wieku p.n.e. (rys. Andrej Karaszczuk)           Powszechnie przyjęto, że drzewiec sarisy to dereń, jednak po całkiem nowych badaniach, prof. Nicholas Sekunda stwierdza, że był to raczej jesion. Długość sarisy wahała si...