ECHA PRZESZŁOŚCI

Zbroja z Dendry jest datowaną na koniec XV/początek XIV wieku p.n.e. mykeńską zbroją płytową. Znajduje się w Muzeum Archeologicznym w Nauplionie. Wykonana została z 15 brązowych płyt połączonych elastycznie rzemieniami. Składa się z dwóch (napierśnego i tylnego) pancerzy, płytowego fartucha, naramienników, nagolenników i obojczyka (kołnierza osłaniającego szyję). Uzupełnienie zbroi stanowi hełm z kłów dzika z metalowymi policzkami chroniącymi boki głowy. Zbroja z Dendry zapewniała noszącemu ją pełną ochronę, osłaniając go od podbródka do kolan. Mogła być przeznaczona dla wojownika powożącego rydwanem bojowym. Mykeńska zbroja płytowa (Muzeum Archeologiczne w Nauplionie)  oraz rekonstruktor Dan Howard

Według mitologii greckiej Afrodyta była boginią miłości, piękna, kwiatów, pożądania i płodności. Według Homera była córką Zeusa i Diony. Natomiast w innych mitach opisywana jest jako córka Uranosa i Hemery, zwanej Uranią. Według jednego z mitów Afrodyta nie miała rodziców i pewnego dnia wyłoniła się z piany morskiej w pobliżu Cypru. Hezjod, w Teogonii pisał, że kiedy odcięte sierpem genitalia Uranosa (pokonanego przez Kronosa, gdy roztaczał się nad Gają jak niebo nad ziemią) wpadły do morza w pobliżu Cypru, woda otoczyła je białą pianą, z której następnie wyłoniła się przepiękna Afrodyta. Pływała po morzu w muszli, zatrzymując się u brzegów Kytery, a potem Cypru. Druga z tych wysp stała się jej ulubionym miejscem. Na jej brzegu oczekiwały już na nią Charyty: Eufrosyne, Aglaja i Talia, które odtąd zawsze towarzyszyły jej i służyły. Cypr stał się głównym miejscem kultu bogini. Afrodyta była żoną Hefajstosa, ale epizod z Aresem świadczy, że nie była zbyt wierna (z tego związku zrodzili si...