ECHA PRZESZŁOŚCI

Na ilustracji widzimy dwóch hoplitów w dość typowym uzbrojeniu przypadającym na V wiek p.n.e. Postać na pierwszym planie ma na głowie hełm typu chalkidzkiego, wykonany z brązu. Był to dość wygodny hełm, często z ochronami polików na ruchomych zawiasach. Twarz i uszy były całkiem odsłonięte. Zazwyczaj hełmy te miały pełen nosal. W tym konkretnym przypadku (inspirowanym znaleziskiem z Italii) zanikł już niemal całkowicie co czyni z niego praktycznie hełm typu attyckiego. Hełm przyozdabiają 3 pióra umieszczone w specjalnych tulejkach. Hoplita ma na sobie pancerz płócienny (linothorax) wzmocniony dodatkowo łuskami z brązu. Chroni się dużą, okrągłą i wypukłą tarczą (aspis). W tym przypadku jest to najmniejszy rozmiar tej tarczy. Łydki hoplity ochraniają nagolenice z brązu. Bohater pierwszego planu trzyma miecz typu machaira/kopis. Jest to jednosieczna zakrzywiona broń biała, (postrzegana przez niektórych jako szabla). Alternatywą był prosty, obosieczny miecz (xiphos). Podstawową broń hoplit...

Seria moich ilustracji ukazująca galijską stroną konfliktu do książki "Bibracte-Wogezy 58 p.n.e." Tomasza Romanowskiego z serii "Historyczne Bitwy". Zaprezentowałem już stronę rzymską.   Od lewej stoją: 1. Galijski wojownik trzymający carnyx. Ten wojownik w hełmie galijskim typu Agen trzyma carnyx – trąbę bojową używaną przez Galów. Były one skonstruowane z długiej rury, przy czym centralna część była długa i pionowa, zakończona ustnikiem na dole, na górze zaś dzwon w formie głowy mitycznego potwora lub drapieżnego zwierzęcia, z którego pyska wydobywały się złowieszcze dźwięki, przerażające wroga. 2. Galijski wojownik. Groźny dla wroga wygląd Galowie uzyskiwali także dzięki nagości, półnagości. Prezentowany Gal ma hełm z brązu i długie spodnie. Jest uzbrojony w długi, obusieczny miecz, podłużną, sześciokątną tarczę oraz długą włócznię. Wszyscy trzej wojownicy galijscy mają naszyjniki zwane torkwesami – sztywne, niezamknięte obręcze ze złota, brązu lub żelaza.   3. G...

Tarcza w stylu węgierskim, ok. 1500–1550 znajduje się The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Tarcza na zewnątrz ozdobiona jest mieczem o podwójnym ostrzu proroka Mahometa, a od wewnątrz z Krucyfiksem i narzędziami Męki Pańskiej. Ta niezwykła mieszanka symboli islamskich i chrześcijańskich sugeruje, że tarczy używał podczas turnieju chrześcijański wojownik ubrany na sposób muzułmański. W turniejach „w stylu węgierskim” uczestnicy nosili stroje węgierskie czy tureckie, używali szabli do strącania piór przyczepionych do hełmów przeciwników i wierzchołka malowanych tarcz. Nawet w czasach, gdy armie tureckie stanowiły zagrożenie dla Europy, naśladowano ich stroje i taktykę.  Tarcza w stylu węgierskim, ok. 1500–1550, MET

Słynne scutum z Dura Europos (w dzisiejszej Syrii) jest jedyną zachowaną półcylindryczną tarczą z czasów rzymskich. Obecnie znajduje się w Galerii Sztuki Uniwersytetu Yale. Suchy klimat w Dura Europos stworzył bardzo dobre warunki do konserwacji materiałów organicznych, takich jak drewno. Scutum ma wymiary 105,5 na 41 cm i składa się z listew drewnianych o szerokości od 30 do 80 mm i grubości od 1,5 do 2 mm. Te z kolei są ułożone w trzech warstwach, tak aby całkowita grubość drewna wynosiła od 4,5 do 6 mm.  Scutum z Dura Europos           Pośrodku tarczy brakuje umba. Scutum jest obecnie bardziej zaokrąglone niż w pierwotnym stanie. Warto zwrócić uwagę na detale ozdobne. W latach 115-117 n.e. i potem od 165 roku, Dura Europos znajdowało się pod panowaniem rzymskim. Było ważnym elementem rzymskiego systemu obronnego na Wschodzie. Twierdza została zniszczona w wyniku oblężenia przeprowadzonego przez Szapura I z dynastii Sasanidów w 256 roku. Rekonstrukcj...