ECHA PRZESZŁOŚCI

Podstawowe uzbrojenie hoplity greckiego, rzymskiego bądź etruskiego z końca VI wieku p.n.e. składało się z: - włócznia - dory (około 2,5–3 m długości), - krótki miecz - obosieczny xiphos lub jednosieczne - machaira (na zdjęciu) lub kopis, - dużo okrągła i wypukła tarcza - aspis (na zdjęciu), - hełm z brązu - najczęściej w stylu korynckim, chalkidzkim (na zdjęciu), czasem iliryjskim, - kirys z brązu - typu dzwonowego (na zdjęciu) lub nowszy atlety, - nagolenice z brązu (na zdjęciu). Hoplita z epoki archaicznej  w bogatym wówczas uzbrojeniu (fot. Ana Belen Rubio)   Czasem pojawiały się dodatkowe elementy ochronne z brązu na: - uda, - stopy z palcami, - ramię (na zdjęciu), - przedramię (na zdjęciu), - pachwiny (na zdjęciu).

Wyrób pancerzy i hełmów w okresie antycznym to tworzenie prawdziwych dzieł sztuki. Uzbrojenie ochronne nie tylko było praktyczne, ale duże znaczenie miały walory wizualne. Tworzono hełmy, zbroje, nagolenice zgodnie ze stylistyką danego okresu. Nieraz dodawano rzeźbione elementy w postaci symboli mitologicznych np. gorgony, a także zwierząt lub przedmiotów. Hełmom dodawano rogi czy ozdoby w kształcie liści, a nawet fallusów. Bardziej surowe formy dominowały w okresie archaicznym, by w klasycznym i hellenistycznym stać się dopasowanymi do ciała np. muskularne kirysy lub hełmy z nakarczkiem dopasowanym do szyi. Estetyka greckiego uzbrojenia przesiąkła w świat italski, kartagiński, a nawet iberyjski. Praca w greckiej kuźni (rys. Pierre Probst)