ECHA PRZESZŁOŚCI

Mężczyźni minojscy chodzili z gołymi torsami, a kobiety nosiły sukienki odsłaniające piersi, ekstrawaganckie długie spódnice i wyszukane fryzury. Sztuka minojska przedstawiała mężczyzn opalonych, a kobiety blade. Podobny zabieg występował u innych, niektórych cywilizacji starożytnych. Rekonstrukcje zostały oparte na znaleziskach z Krety i zrekonstruowanych freskach przez badacza cywilizacji minojskiej, brytyjskiego archeologa Arthura Evansa. Niektórzy zarzucają mu zbyt dużą swobodę interpretacji detali, które nie ocalały do dzisiejszych czasów. Termin „cywilizacja minojska” jest współczesny, ukuty przez Arthura Evansa w odniesieniu do Minosa, mitycznego króla Krety. Nie wiemy, jak Minojczycy nazywali samych siebie. Minojska para arystokratów z epoki brązu (rys. Joan Francesc Oliveras)

Thira była okrągłą wyspą wulkaniczną. W wyniku silnego wybuchu wulkanu zostały tylko jej boczne fragmenty stanowiące dzisiaj archipelag Santoryn (jednak turyści używają głównie obecnej greckiej nazwy Santorini): Thira (największa), Tirasia, Nea Kameni, Palea Kameni, Aspro. Przed wybuchem na Therze istniała rozwinięta cywilizacja minojska. Wybuch przyczynił się prawdopodobnie również do znacznych zniszczeń na położonej ponad 110 km na Krecie (kolebce cywilizacji minojskiej). Przypuszcza się, że zapadnięcie się wulkanu po wybuchu, spowodowało powstanie olbrzymiej fali tsunami, która mogła zalać miejscowości północnego wybrzeża Krety. Próbki materiału pochodzącego z erupcji poddane analizie metodą datowania radiowęglowego umiejscawiały erupcję w okresie 1760-1540 p.n.e. ze wskazaniem na okres wcześniejszy. Wnioski wulkanologów odrzucili egiptolodzy wskazując na małą ich zdaniem dokładność datowania radiowęglowego. Na podstawie podobieństwa ceramiki wskazują oni na okres rządów egipskiego ...