ECHA PRZESZŁOŚCI

Mężczyźni minojscy chodzili z gołymi torsami, a kobiety nosiły sukienki odsłaniające piersi, ekstrawaganckie długie spódnice i wyszukane fryzury. Sztuka minojska przedstawiała mężczyzn opalonych, a kobiety blade. Podobny zabieg występował u innych, niektórych cywilizacji starożytnych. Rekonstrukcje zostały oparte na znaleziskach z Krety i zrekonstruowanych freskach przez badacza cywilizacji minojskiej, brytyjskiego archeologa Arthura Evansa. Niektórzy zarzucają mu zbyt dużą swobodę interpretacji detali, które nie ocalały do dzisiejszych czasów. Termin „cywilizacja minojska” jest współczesny, ukuty przez Arthura Evansa w odniesieniu do Minosa, mitycznego króla Krety. Nie wiemy, jak Minojczycy nazywali samych siebie. Minojska para arystokratów z epoki brązu (rys. Joan Francesc Oliveras)

Thira była okrągłą wyspą wulkaniczną. W wyniku silnego wybuchu wulkanu zostały tylko jej boczne fragmenty stanowiące dzisiaj archipelag Santoryn (jednak turyści używają głównie obecnej greckiej nazwy Santorini): Thira (największa), Tirasia, Nea Kameni, Palea Kameni, Aspro. Przed wybuchem na Therze istniała rozwinięta cywilizacja minojska. Wybuch przyczynił się prawdopodobnie również do znacznych zniszczeń na położonej ponad 110 km na Krecie (kolebce cywilizacji minojskiej). Przypuszcza się, że zapadnięcie się wulkanu po wybuchu, spowodowało powstanie olbrzymiej fali tsunami, która mogła zalać miejscowości północnego wybrzeża Krety. Próbki materiału pochodzącego z erupcji poddane analizie metodą datowania radiowęglowego umiejscawiały erupcję w okresie 1760-1540 p.n.e. ze wskazaniem na okres wcześniejszy. Wnioski wulkanologów odrzucili egiptolodzy wskazując na małą ich zdaniem dokładność datowania radiowęglowego. Na podstawie podobieństwa ceramiki wskazują oni na okres rządów egipskiego ...

Seria moich ilustracji ukazująca rzymską stroną konfliktu do książki "Bibracte-Wogezy 58 p.n.e." Tomasza Romanowskiego z serii "Historyczne Bitwy". Zaprezentuję także stronę galijską. Od lewej stoją: 1. Rzymski trybun.  Ma piękne uzbrojenie odwzorowane z monumentu z Campidoglio, znajdującego się w Muzeum Kapitolińskim w Rzymie. Uwagę przyciąga hełm typu hellenistycznego z kitą. Widzimy także kirys z imitacją muskulatury (lorica musculata), który sięgał do pasa i dlatego – dla ochrony podbrzusza, ramion oraz ud – był uzupełniany podwójnym rzędem ozdobnych pasów zwanych pteruges. Na nogach trybun ma pięknie ozdobione nagolenice z motywami mitologicznymi. 2. Rzymski legionista.  Na jego uzbrojenie zaczepne składały się: miecz (gladius), sztylet (pugio) i oszczep (pilum). Jego uzbrojenie ochronne stanowiły: tarcza (scutum), hełm (cassis, galea) oraz kolczuga (lorica hamata). Za czasów Cezara żołnierz posiadał prawdopodobnie dwa jednakowe pila. Dużą owalną tarczę trzyman...

Pora na temat dość niszowy, ale interesujący zwłaszcza dla pasjonatów historii żeglugi i wojen morskich. Powszechnie znani są piraci z Karaibów grasujący w XVIII wieku, a na szczególną uwagę zasługują starożytni piraci z Cylicji, działający dość blisko nas. Początki piractwa we wschodnim rejonie Morza Śródziemnego związane są z grupami awanturników organizowanymi przez pretendentów do objęcia władzy w monarchii Seleukidów, której centrum zlokalizowane było w Syrii. Piraci mieli swe siedziby w Cylicji, a działali najintensywniej w późnym okresie hellenistycznym - od połowy II w. p.n.e. do połowy I w. p.n.e. Cylicja Tracheja (Cylicja Urwista, Górzysta) była dogodnym miejscem na formowanie grup pirackich, gdyż niedostępność terenu zapewniała bezpieczeństwo, a położona była blisko Cylicji Pedias (Równinnej), krainy ludnej i żyznej, należącej do Seleukidów. Łańcuchy górskie zabezpieczały ją przed atakiem od strony lądu, natomiast nieregularna linia brzegowa z licznymi zatokami umożliwiała u...

Cywilizacja mykeńska datowana jest na ok. 1700/1600 – 1150 p.n.e. Jest to najstarsza greckojęzyczna kultura rozwijająca się w późnej epoce brązu na terenie Grecji kontynentalnej. Nazwa pochodzi od Myken w Argolidzie na Peloponezie. Kulturę tę poznano dokładniej dopiero pod koniec XIX wieku dzięki pracom wykopaliskowym prowadzonym przez archeologa Heinricha Schliemanna (1822-1890).    Mykeńscy wojownicy z epoki brązu (Aurelien Rantet, do gry Humankind)           Widoczni na ilustracji Mykeńczycy mają obosieczne topory i miecze z brązu. Chronią się tarczami, których kształt znamy z fresków. Na torsach mają kirysy z brązu inspirowane sztuką mykeńską oraz dobrze zachowaną do naszych czasów tzw. zbroją z Dendry. Jest datowana na koniec XV/początek XIV wieku p.n.e. Odnaleziona została w 1960 roku w jednym z grobowców na stanowisku Dendra w Argolidzie.  Wojownicy mykeńscy przygotowują się do walki (rys. Peter Connolly) Wojownik w centrum ilustracji ...

Figurki kobiet były typowe dla sztuki minojskiej okresu późnego. Datowane są ok. 1700-1450 p.n.e. i sporo z nich znajduje się w Muzeum Archeologiczne w Heraklionie na Krecie. Przedstawiają postacie ubrane w tzw. stroje dworskie. Ubiór składał się z szerokiej spódnicy i obcisłego kaftanika odsłaniającego piersi. Są to postacie kapłanek lub wyobrażenia boginek.   Minojska wężowa bogini, figurka w skali 1/6 bazująca na słynnym znalezisku           Figurki, najczęściej o charakterze wotywnym były wykonywane z gliny, fajansu (np. bogini z wężami), kości słoniowej oraz brązu. Wyrób figurek wotywnych przetrwał najdłużej na Krecie, po upadku pałaców i związanej z nimi sztuki dworskiej. Bogini z wężami znajduje się w sali IV Muzeum Archeologiczne w Heraklionie.

Poniższa znakomita figurka z kości słoniowej i złota (numer rejestracyjny muzeum 931.21.1) jest ikoną kolekcji Royal Ontario Museum w Toronto (Kanada) od czasu jej nabycia w 1931 roku. Wzbudziła również ogromne kontrowersje. Kiedy została kupiona przez ROM, uważano ją za rzadki przykład figurki stworzonej przez minojską cywilizację na Krecie z epoki brązu (do około 1600 roku p.n.e.). Była bardzo podziwiana przez ekspertów, w tym Sir Arthura Evansa (jednego największych z odkrywców kultury minojskiej, odkrywcy słynnego pałacu w Knossos). Jednak w ciągu niespełna dekady pojawiły się pytania co do autentyczności figurki, a część środowisk uznała ją za falsyfikat. Inni uczeni bronili autentyczności ze względów technicznych, porównując wykonanie figurki do fragmentów kości słoniowej z epoki brązu odkrytych podczas wykopalisk na Krecie.            Przez wiele lat jej losy były niepewne, gdy opinia naukowa krytykowała ją, a następnie rehabilitowała. Obecne śl...