ECHA PRZESZŁOŚCI

Zeus Ammon był synkretycznym bóstwem powstałym z połączenia greckiego Zeusa – najwyższego boga nieba i władcy bogów – z egipskim Amonem, potężnym bogiem stwórcą związanym ze słońcem i siłą życiową. Kult tej postaci rozwinął się szczególnie w okresie hellenistycznym, kiedy świat grecki i egipski zaczęły się przenikać po podbojach Aleksandra Wielkiego. W wyobrażeniach Zeus Ammon przedstawiany był jako dostojny mężczyzna o cechach Zeusa, lecz z charakterystycznymi, skręconymi rogami barana przy skroniach – symbolem Amona, który w Egipcie często był łączony z tym zwierzęciem.           Najważniejszym ośrodkiem jego kultu była odległa oaza Siwa na pustyni libijskiej, gdzie znajdowała się słynna wyrocznia Amona. To właśnie tam Aleksander Wielki udał się, by zasięgnąć rady boga, a według przekazów został uznany za jego syna, co miało ogromne znaczenie polityczne i religijne, wzmacniając jego autorytet jako władcy o boskim pochodzeniu.

Spartanoi (Cohors Lacedaemoniorum Tridentaria) stanowili elitarną jednostkę pomocniczą armii rzymskiej, wywodzącą się z Lakonii i rekrutowaną spośród mieszkańców Sparty oraz okolicznych ziem. Choć w czasach cesarstwa Sparta nie odgrywała już dawnej roli politycznej ani militarnej, jej legenda przetrwała jako symbol dyscypliny, surowości i niezłomności. Rzymianie chętnie sięgali po ten mit, tworząc oddział, który miał nie tylko realną wartość bojową, lecz także znaczenie propagandowe. Spartanoi uchodzili za ludzi milczących, zahartowanych i całkowicie oddanych służbie, a ich szkolenie nawiązywało do wyobrażeń o dawnej agoge, choć w rzeczywistości było dostosowane do potrzeb rzymskiej armii. Jednostka liczyła około pięciuset żołnierzy. Dowodził nią prefekt wywodzący się najczęściej z greckiej arystokracji, który łączył znajomość lokalnych tradycji z rzymską organizacją wojskową. Spartanoi byli traktowani jako oddział o podwyższonej wartości bojowej i często kierowani do najtrudniejszyc...

Kirasjerzy hetmana Szczanieckiego, znani w źródłach jako Compagnie des Cuirassiers de Szanecy, stanowili jedną z najbardziej niezwykłych i krótkotrwałych formacji kawaleryjskich w dziejach Rzeczypospolitej. Ich powstanie datuje się na lata bezpośrednio poprzedzające kampanię chocimską 1621 roku, gdy hetman mniejszy koronny Mikołaj Szczaniecki – postać dziś niemal zapomniana – postanowił stworzyć oddział zdolny przełamać impas pomiędzy tradycyjną husarią a kirasjerami zachodnimi.           Inspiracją dla Szczanieckiego były zarówno obserwacje wojsk cesarskich, jak i doświadczenia wyniesione z walk z Tatarami i Kozakami. Uznał on, że choć husaria pozostaje niezrównana w uderzeniu, jej skuteczność maleje w długotrwałym starciu, szczególnie przeciwko liczniejszym i bardziej elastycznym formacjom osmańskim. Nowa jednostka miała więc zachować impet ciężkiej jazdy, ale jednocześnie zyskać zdolność walki manewrowej i większą odporność na ostrzał.    ...

Seria moich ilustracji ukazująca żołnierzy do najnowszego tomu serii Historyczne Bitwy pt. "Queenston Heights 1812" autorstwa Michała Rastaszańskiego.  Od lewej stoją:

Paul Emil von Lettow-Vorbeck, urodzony w pomorskiej szlachcie z wielowiekową tradycją, był generałem Cesarstwa Niemieckiego, dowódcą wojsk walczących w I wojnie światowej na terenie Niemieckiej Afryki Wschodniej. Była to jedyna niemiecka kampania wojskowa w posiadłościach zamorskich, gdzie Niemcy nie zostali pokonani. Pomimo wielkich wysiłków Lettow nie miał jednak szans na wygraną. Przewaga Brytyjczyków była olbrzymia, nieraz 1 do 50.  Lettow-Vorbeck w podeszłym wieku           Wygrał 13 listopada 1918 roku bitwę pod Kasamą. Miało to miejsce już dwa dni po zawieszeniu broni w Europie. Von Lettow-Vorbeck poddał się ze swoją niezwyciężoną armią w Abercorn (obecna Zambia) 23 listopada 1918 roku kiedy miał pewność, że Niemcy przegrali wojnę. Po jego śmierci w Niemczech, rząd zadecydował, iż rozdzieli środki pieniężne pomiędzy byłych żołnierzy Lettowa w Tanzanii. Jeśli weterani poprawnie reagowali na niemieckie komendy wojskowe otrzymywali odpowiednie wyna...

Ukazałem władcę w kirysie z brązu, naśladującym imitację mięśni. Uzbrojony jest we włócznię (dory), miecz (xiphos). Chroni go tarcza (aspis). Symbol dzika oparty został na podstawie fresku ukazującego różne elementy uzbrojenia z grobowca Giglioli w Tarkwinii. Na tarczy widoczny jest hełm w stylu korynckim. Uzbrojenie etruskie było pod dużym wpływem Greków z południowej Italii.          Lars Porsenna był władcą etruskiego Kluzjum (Clusium). Prawdopodobnie w 509 roku p.n.e. dokonał najazdu na Rzym, aby przywrócić na tron obalonego Tarkwiniusza Pysznego. Odstąpił od zdobycia miasta i zawarł pokój, oddając zakładników. W zamian Rzymianie wycofali się z terenów zagarniętych wcześniej Wejom (jedno z 12 najpotężniejszych miast-państw etruskich). Do legendy Larsa Porsenny nawiązuje opera "Mucjusz Scaevola", gdzie pojawia się ta postać.