Bitwa pod Mantineją w 362 p.n.e. była wielkim starciem między Tebami i ich sojusznikami pod wodzą Epaminondasa a koalicją Sparty, Aten, Mantinei i sprzymierzonych. Był to finał tebańskiej dominacji w Grecji po zwycięstwie pod Leuktrami. Epaminondas zastosował podobną taktykę jak wcześniej: silnie wzmocnił jedno skrzydło falangi hoplitów i uderzył nim decydująco na przeciwnika. Tebańczycy odnieśli zwycięstwo taktyczne, ale sam Epaminondas został śmiertelnie ranny. Po jego śmierci Teby nie potrafiły utrzymać hegemonii. Dlatego bitwa nie przyniosła trwałego rozstrzygnięcia: Sparta była osłabiona, Teby straciły wodza, a świat grecki pozostał podzielony. Kilkadziesiąt lat później tę rywalizację wykorzystała Macedonia Filipa II. Bitwa pod Mantineją w 362 p.n.e. (rys. MCR)