ECHA PRZESZŁOŚCI

Figurki kobiet były typowe dla sztuki minojskiej okresu późnego. Datowane są ok. 1700-1450 p.n.e. i sporo z nich znajduje się w Muzeum Archeologiczne w Heraklionie na Krecie. Przedstawiają postacie ubrane w tzw. stroje dworskie. Ubiór składał się z szerokiej spódnicy i obcisłego kaftanika odsłaniającego piersi. Są to postacie kapłanek lub wyobrażenia boginek.   Minojska wężowa bogini, figurka w skali 1/6 bazująca na słynnym znalezisku           Figurki, najczęściej o charakterze wotywnym były wykonywane z gliny, fajansu (np. bogini z wężami), kości słoniowej oraz brązu. Wyrób figurek wotywnych przetrwał najdłużej na Krecie, po upadku pałaców i związanej z nimi sztuki dworskiej. Bogini z wężami znajduje się w sali IV Muzeum Archeologiczne w Heraklionie.

Według mitologii greckiej Afrodyta była boginią miłości, piękna, kwiatów, pożądania i płodności. Według Homera była córką Zeusa i Diony. Natomiast w innych mitach opisywana jest jako córka Uranosa i Hemery, zwanej Uranią. Według jednego z mitów Afrodyta nie miała rodziców i pewnego dnia wyłoniła się z piany morskiej w pobliżu Cypru. Hezjod, w Teogonii pisał, że kiedy odcięte sierpem genitalia Uranosa (pokonanego przez Kronosa, gdy roztaczał się nad Gają jak niebo nad ziemią) wpadły do morza w pobliżu Cypru, woda otoczyła je białą pianą, z której następnie wyłoniła się przepiękna Afrodyta. Pływała po morzu w muszli, zatrzymując się u brzegów Kytery, a potem Cypru. Druga z tych wysp stała się jej ulubionym miejscem. Na jej brzegu oczekiwały już na nią Charyty: Eufrosyne, Aglaja i Talia, które odtąd zawsze towarzyszyły jej i służyły. Cypr stał się głównym miejscem kultu bogini. Afrodyta była żoną Hefajstosa, ale epizod z Aresem świadczy, że nie była zbyt wierna (z tego związku zrodzili si...