ECHA PRZESZŁOŚCI

Figurki kobiet były typowe dla sztuki minojskiej okresu późnego. Datowane są ok. 1700-1450 p.n.e. i sporo z nich znajduje się w Muzeum Archeologiczne w Heraklionie na Krecie. Przedstawiają postacie ubrane w tzw. stroje dworskie. Ubiór składał się z szerokiej spódnicy i obcisłego kaftanika odsłaniającego piersi. Są to postacie kapłanek lub wyobrażenia boginek.   Minojska wężowa bogini, figurka w skali 1/6 bazująca na słynnym znalezisku           Figurki, najczęściej o charakterze wotywnym były wykonywane z gliny, fajansu (np. bogini z wężami), kości słoniowej oraz brązu. Wyrób figurek wotywnych przetrwał najdłużej na Krecie, po upadku pałaców i związanej z nimi sztuki dworskiej. Bogini z wężami znajduje się w sali IV Muzeum Archeologiczne w Heraklionie.

Poniższa znakomita figurka z kości słoniowej i złota (numer rejestracyjny muzeum 931.21.1) jest ikoną kolekcji Royal Ontario Museum w Toronto (Kanada) od czasu jej nabycia w 1931 roku. Wzbudziła również ogromne kontrowersje. Kiedy została kupiona przez ROM, uważano ją za rzadki przykład figurki stworzonej przez minojską cywilizację na Krecie z epoki brązu (do około 1600 roku p.n.e.). Była bardzo podziwiana przez ekspertów, w tym Sir Arthura Evansa (jednego największych z odkrywców kultury minojskiej, odkrywcy słynnego pałacu w Knossos). Jednak w ciągu niespełna dekady pojawiły się pytania co do autentyczności figurki, a część środowisk uznała ją za falsyfikat. Inni uczeni bronili autentyczności ze względów technicznych, porównując wykonanie figurki do fragmentów kości słoniowej z epoki brązu odkrytych podczas wykopalisk na Krecie.            Przez wiele lat jej losy były niepewne, gdy opinia naukowa krytykowała ją, a następnie rehabilitowała. Obecne śl...