ECHA PRZESZŁOŚCI

Seria  moich ilustracji do "Dyrrachium 1081-1085" Roberta F. Barkowskiego, którego premiera otworzy 2025 rok w serii Historyczne Bitwy. Od lewej stoją:  1. Seldżucki łucznik. Kontyngent Turków seldżuckich w liczbie 7000 zbrojnych został przysłany jako wsparcie dla cesarza Bizancjum Aleksego I Komnena przez sułtana Sulajmana. Podstawową bronią prezentowanego wojownika jest kompozytowy łuk refleksyjny. Ma do dyspozycji także topór. Uzbrojenie ochronne torsu stanowi kolczuga. 2. Wenecki doża Domenico Selvo. Domenico Selvo dowodził pod Dyrrachium flotą wenecką w sile 59 okrętów (14 okrętów największej klasy w tamtym czasie i 45 mniejszych jednostek). Doża był najwyższym urzędnikiem w Republice Weneckiej, wybieranym dożywotnio spośród przedstawicieli rodów arystokratycznych. 3. Bizantyjska gwardia cesarza – Vestiaritae . Westarioci byli elitarną osobistą gwardią cesarza. Pod Dyrrachium walczyło ich około 500, a dowodził nimi Niketas Panukomites. Gwardzista ma na głowie hełm kapali...

Armia galijsko-rzymska, VI-VIII wiek (rys. Andriej Negin). Od lewej stoją: 1. Galijsko-rzymski arystokrata z Clermont, ok. 507 roku. Arystokracja galijsko-rzymska z Owernii walczyła u boku Wizygotów przeciwko Frankom pod Vouillé (Campus Vocladeus) w 507 roku. Ten jeździec jest przedstawiony we wspaniałym hełmie typu Spangenhelm pochodzenia rzymskiego, wydobytym z Saony (Francja). Jego krótki pancerz lamelkowy jest importowany z Bizancjum, wzorowany na egzemplarzu znalezionym w Słowenii. Ubiór jest zrekonstruowany na podstawie zachowanych egzemplarzy z rzymskiego Egiptu, nawiązujący kolorystyką do miniatur Vergiliusa Romanusa (ilustrowany manuskrypt z V wieku zawierający dzieła Wergiliusza - Eneidę, Georgiki i Bukoliki). Zwracają uwagę skórzane rękawiczki z Trossingen (Niemcy). Jego główną bronią jest „skrzydlata” żelazna hasta z cmentarza Kapucynów w Bourges (Francja) oraz spatha (długi miecz rzymski) z nekropolii rzymsko-frankijskiej Krefeld-Gellep. Według Grzegorza z Tours galijscy R...

Ogień grecki przez Bizantyńczyków nazywany był ogniem rzymskim lub morskim. Nazwa ogień grecki powstała dużo później. Była to łatwopalna mieszanina pochodząca prawdopodobnie z czasów antycznych, a udoskonalona została w Cesarstwie Wschodniorzymskim (Bizanyńskim). Skład do dziś nie jest pewny. Mogła być to mieszanina oleju lub ropy naftowej i smoły, siarki, saletry, soli kamiennej, żywicy i wapna palonego. Produkcja i skład mieszanki otoczone były tajemnicą. Za ujawnienie tej receptury groziła kara śmierci. Ogień grecki używany był za pomocą machin tj. balist i katapult, a także rur - miotaczy ognia, z których ogień wydmuchiwany był na dużą odległość. Ogień grecki zastosowany podczas bitwy morskiej (rys. Giorgio Albertini)