ECHA PRZESZŁOŚCI

Najwyższy Kat z Rewah (miasto w stanie Madhya Pradesh w Indiach), ubrany w budzący grozę zestaw pasów, łańcuchów i metalowych ozdób, mających symbolizować autorytet, grozę oraz rytualne znaczenie, 1898 rok. W przeciwieństwie do zazwyczaj infamii europejskich katów, indyjscy egzekutorzy często pełnili bardziej widoczną i symboliczną rolę w lokalnym systemie sprawiedliwości. Ten człowiek nie jest jedynie urzędnikiem – to ponura ikona, ucieleśnienie suwerennej sprawiedliwości, publicznej kary i rytualnej przemocy pod rządami zarówno rodzimych, jak i kolonialnych struktur władzy.  Zdjęcie zostało wykonane przez studio Bourne & Shepherd – jedno z najstarszych studiów fotograficznych na świecie (założone w 1863 roku). Studio to często dokumentowało książęce dwory, urzędników i postaci ceremonialne Indii, służąc nie tylko interesom administracji kolonialnej, lecz także zaspokajając fascynację europejskiej publiczności „egzotycznymi” i hierarchicznymi strukturami społeczeństwa indyjski...

Szapur I był władcą Persji z dynastii Sasanidów. Panował samodzielnie w okresie 241-272. Uważa się, że wcześniej współrządził z ojcem - Ardaszirem I. Władca Sasanidów wyznaczył sobie cel odbudowania dawnej potęgi perskiej. W czasie swego panowania Szapur zbudował wiele miast. W roku 241 roku rozpoczął wojnę z cesarstwem rzymskim. Podbił Mezopotamię i Syrię. W 243 roku Rzymianom udało się odzyskać część utraconych terytoriów. W kolejnych latach armia Szapura podbiła Antiochię oraz część Kapadocji (253 rok), a następnie Armenię (256 rok). Kluczowym momentem była wygrana bitwa pod Edessą (obecnie Şanlıurfa w Turcji) w 260 roku. Szapur I pojmał wówczas cesarza rzymskiego Waleriana I. Ten jako niewolnik doświadczał ciągłych upokorzeń np. służył sasanidzkiemu władcy za podnóżek, gdy wsiadał na konia. Nie wiemy, ile lat Walerian spędził w niewoli. W każdym razie był jedynym cesarzem rzymskim, który dostał się do niewoli i w niej zmarł. Istnieje też teoria, że Szapur I pokonał Waleriana, wziął...

Hełm grecki w stylu frygijskim, używany w Grecji, Macedonii, Tracji, Italii i wczesnych imperiach hellenistycznych, IV wiek p.n.e. Hełmy były często ozdabiane piórami, końską kitą, a także pomalowane. Dzwon mógł być wykonany z jednej części co stanowiło wyzwanie dla płatnerza. Osłona twarzy greckiego hełmu typu frygijskiego, IV wiek p.n.e. Grecki hełm typu frygijsko-attyckiego z południowej Italii (Magna Graecia), ok. 350 roku p.n.e. Musée d'Art classique de Mougins Hełm z Valsgarde (typ 8) z kolczugą, VII wiek n.e. (Szwedzkie Muzeum Historyczne) Hełm z Valsgarde (typ 8) z kolczugą, VII wiek n.e. (replika) Zbroja na turniej konny (tjost) autorstwa Lorenza Helmschmida, południowe Niemcy (Augsburg), ok. 1494. Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu (Kunsthistorisches Museum Wien, KHM) Hełm należący do sir Gilesa Capela, ok. 1510. The Metropolitan Museum of Art, NY Zbroja Świętego Cesarza Rzymskiego, króla Hiszpanii Karola V Habsburga (1500-1558), Królewska Zbrojownia Madrytu (Real Armería d...

Uwagę przyciąga ich odzież jak i bogate pięknie zdobione uzbrojenie i inne przedmioty. Sakowie nazywani też są Scytami ałtajskimi, wschodnimi lub środkowoazjatyckimi. Kultura Saków wykształciła się około VII wieku p.n.e., a do rozkwitu doszło w VI–V wieku p.n.e. Ich kultura materialna wykazuje wiele cech wspólnych z kulturą europejskich Scytów. Przypuszczalnie wspólne też jest ich pochodzenie. Niektórzy badacze uważają, że kultury Scytów i Saków należy traktować jako jedną kulturę scyto-sakijską. Sakowie byli koczownikami, hodowcami bydła rogatego, koni, wielbłądów, a także prowadzili osiadły tryb życia, zajmując się rolnictwem. Znaleziono liczne przedmioty z metali szlachetnych (przeważnie złota), a także barwione tkaniny. Podobnie jak u Scytów europejskich tak w sztuce Saków charakterystyczne są motywy zoomorficzne (styl zwierzęcy) świadczące o doskonałej obserwacji przyrody, splatające się z elementami geometrycznymi i roślinnymi.  Sakowie, IV wiek p.n.e. (rys. Joan Francesc Oli...

Hindukusz jest łańcuchem górskim w środkowej części Azji, w północno-zachodnim Pakistanie oraz centralnym i wschodnim Afganistanie. Góry te graniczą - od wschodu z wyżyną Pamiru, górami Karakorum oraz z Himalajami, natomiast od zachodu z górami Paropamis (obecnie Safed Koh). Znaczenie pasm górskich Hindukuszu odnotowuje się od czasów Dariusza I Wielkiego - Króla Królów perskiego Imperium Achemenidów.  Armia Aleksandra III Wielkiego przemierza Hindukusz (rys. Marek Szyszko)           Aleksander Wielki ze swoją armią macedońską wkroczył na subkontynent indyjski właśnie przez Hindukusz w 329 roku p.n.e. Po śmierci Aleksandra w 323 roku p.n.e., w czasach wojen diadochów region stał się częścią państwa Seleukosa I Nikatora (założyciela Imperium Seleukidów). Następnie, ok. 305 roku p.n.e. został włączony do państwa indyjskiej dynastii Maurjów. Nazwa Hindukusz pochodzi z języka paszto (znanego potocznie także jako język afgański), w którym Hindu Kusz dosłowni...