ECHA PRZESZŁOŚCI

Znamienity dowódca hoplitów w hełmie korynckim w VI wieku p.n.e. Na zdjęciu rekonstruktor Mattia Delphos Gatto z włoskiej grupy rekonstrukcyjnej Leoni di Nemea (zajmującej się antycznymi Etruskami i Grekami).            Głowę hoplity chroni popularny typ hełmu, zwany korynckim. Jest najbardziej znanym w kulturze masowej hełmem greckim (za sprawą hollywoodzkich produkcji). Osłaniał praktycznie całą twarz, pozostawiając odsłonięte usta i oczy. W niektórych wersjach, zwłaszcza tej późnej z przełomu VI i V p.n.e. nosal prawie dotykał szerokich, ostrych policzków, a oczodoły były małe. Był to najbardziej powszechny hełm greckich hoplitów od VII wieku p.n.e. do II wojny peloponeskiej w V wieku p.n.e.. Znaleziska archeologiczne dowodzą, że hełm koryncki był masowo wytwarzany w czasie perskiej inwazji na Grecji ok. 490-480 p.n.e.

Hoplita w italskim Paestum. Na zdjęciu: Mattia Delphos Gatto, strategos w Leoni di Nemea "RUVA LEU" (grupie rekonstruującej cywilizację etruską i grecką).           Exomis, który ma na sobie rekonstruktor był typem greckiej tuniki. Wykonano go z dwóch prostokątów płótna, które zszyto ze sobą z boków tworząc walec, pozostawiając u góry wystarczająco dużo miejsca na ramiona. U góry pozostawiono również bardzo duży otwór na głowę. Aby zapewnić swobodę ruchu po prawej stronie, exomis był opuszczony i ręka została przełożona przez otwór na głowę. Kolor tuniki był różny, ale czerwony (zwłaszcza szkarłatny) był kolorem preferowanym przez hoplitów podczas i po wojnie peloponeskiej.           Prace archeologiczne w Paestum rozpoczął w 1907 roku włoski archeolog Vittorio Spinazzola. Miasto założyli Grecy w VII wieku p.n.e. jako Posejdonię, było jednym z miast Wielkiej Grecji.

Na ilustracji widzimy dwóch hoplitów w dość typowym uzbrojeniu przypadającym na V wiek p.n.e. Postać na pierwszym planie ma na głowie hełm typu chalkidzkiego, wykonany z brązu. Był to dość wygodny hełm, często z ochronami polików na ruchomych zawiasach. Twarz i uszy były całkiem odsłonięte. Zazwyczaj hełmy te miały pełen nosal. W tym konkretnym przypadku (inspirowanym znaleziskiem z Italii) zanikł już niemal całkowicie co czyni z niego praktycznie hełm typu attyckiego. Hełm przyozdabiają 3 pióra umieszczone w specjalnych tulejkach. Hoplita ma na sobie pancerz płócienny (linothorax) wzmocniony dodatkowo łuskami z brązu. Chroni się dużą, okrągłą i wypukłą tarczą (aspis). W tym przypadku jest to najmniejszy rozmiar tej tarczy. Łydki hoplity ochraniają nagolenice z brązu. Bohater pierwszego planu trzyma miecz typu machaira/kopis. Jest to jednosieczna zakrzywiona broń biała, (postrzegana przez niektórych jako szabla). Alternatywą był prosty, obosieczny miecz (xiphos). Podstawową broń hoplit...

Na ilustracji widzimy lekkozbrojnych łuczników scytyjskich atakujących greckiego hoplitę w dość typowym uzbrojeniu przypadającym na V wiek p.n.e. Grek ma na głowie hełm typu chalkidziego, wykonany z brązu. Był to dość wygodny hełm, często ochronami polików na ruchomych zawiasach. Twarz i uszy były całkiem odsłonięte. Zazwyczaj hełmy te miały pełen nosal. W tym konkretnym przypadku (inspirowanym znaleziskiem z Italii) zanikł już niemal całkowicie co czyni z niego praktycznie hełm typu attyckiego. Hełm przyozdabia grzebień z końskiego włosia. Hełm ten wyewoluował z innego typu hełmu, zwanego korynckim. Jest to najbardziej znany w kulturze masowej hełm grecki (za sprawą hollywoodzkich produkcji). Osłaniał praktycznie całą twarz, pozostawiając odsłonięte usta i oczy. W niektórych wersjach, zwłaszcza z przełomu VI i V p.n.e. nosal prawie dotykał szerokich, ostrych policzków. Był to najbardziej powszechny hełm greckich hoplitów od VII wieku p.n.e. do II wojny peloponeskiej.    Scyty...