ECHA PRZESZŁOŚCI

Tyfon był potwornym, wężopodobnym olbrzymem i jednym z najniebezpieczniejszych stworzeń w mitologii greckiej. Był najmłodszym synem Gai i Tartarosa. Według innej wersji miał być synem Hery, poczętym bez udziału mężczyzny. Jeszcze inna wersja podaje, że Tyfon był potomkiem Kronosa. Tyfon był pół człowiekiem, pół zwierzęciem o ogromnej sile. Był większy od największych gór, a głową zahaczał o gwiazdy. Gdy rozciągał ręce sięgał zachodnich i wschodnich krańców świata. Na plecach miał wielkie skrzydła. Zamiast palców miał sto smoczych łbów, a od pasa w dół miał kłębowisko żmij. Oczy Tyfona miotały płomienie. Przypisuje się mu ojcostwo wielu innych potworów jak np. Chimery, psa Ortrosa, Hydry lernejskiej, smoka Ladona, Lwa nemejskiego, orła Ethona dręczącego Prometeusza. Tyfon próbował obalić Zeusa, aby zdobyć władzę nad kosmosem. Obaj stoczyli katastrofalną bitwę, którą Zeus ostatecznie wygrał przy pomocy swoich piorunów. Pokonany Tyfon został wrzucony do Tartaru lub pochowany pod Etną, a w...

Zaprezentowano nowe odkrycie w Pompejach zniszczonych przez wulkan Wezuwiusz w 79 roku n.e.  Imponująca sala bankietowa (triclinium) z eleganckimi czarnymi ścianami, ozdobiona motywami mitologicznymi inspirowanymi wojną trojańską, to jedno z pomieszczeń niedawno odkrytych podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w Pompejach – Parku Archeologicznym. Widzimy je dziś w całym swoim majestacie.             „Pompeje to prawdziwa skrzynia skarbów, która nie przestaje nas zaskakiwać i budzić zdumienie, ponieważ za każdym razem, gdy kopiemy, znajdujemy coś pięknego i znaczącego. Wierzymy w światowy unikat, jaki reprezentują Pompeje, dlatego w ustawie budżetowej sfinansowaliśmy nowe wykopaliska. Musimy poczynić postępy w ochronie tego ważnego miejsca”  – deklaruje Minister Kultury Gennaro Sangiuliano.         W dniu 24 sierpnia (choć wg nowszych badań mógł to być 24 października) 79 roku n.e. rzymskie Pompeje zo...

Dariusz rządził jako Szachinszach ("Król Królów") w latach 336–330 p.n.e. Wywodził się z bocznej linii Achemenidów. Urodził się jako Artaszata, syn Arsamesa i Sysygambis. Początkowo był nadzorcą perskiego systemu pocztowego. W latach 344–336 p.n.e. pełnił funkcję satrapy Armenii. Został wyniesiony na tron przez Bagoasa (wpływowego eunucha na dworze Achemenidów, który był odpowiedzialny za otrucie dwóch wcześniejszych perskich królów Artakserksesa III oraz Arsesa). Po objęciu rządów Dariusz nakazał wypicie trucizny Bagoasowi. Stłumił rebelię w Egipcie, przyjmując tytulaturę faraońską. Nie jest wykluczony udział Dariusza III w zamordowaniu Filipa II Macedońskiego (ojca Aleksandra III Wielkiego). Pokonał pretendenta, który rościł sobie prawa do władzy w Babilonie. Błędem Dariusza było zlekceważenie informacji wyprawie Macedończyków przeciwko Persji. Nie zdążył się przygotować do obrony imperium.  Dariusz III (rys. Joan Francesc Oliveras)           Aleksan...

Joachim-Napoléon Murat urodził się w 1767 roku. Był synem oberżysty. W wieku 20 lat wstąpił do armii francuskiej, a 2 lata później walczył w czasie rewolucji francuskiej. Zasłużył się Napoleonowi Bonaparte w 1795 roku, gdzie pomógł w stłumieniu buntu rojalistów w Paryżu. Rok później został adiutantem Napoleona. Pod jego komendą służył we Włoszech i w Egipcie. W 1799 roku Murat został generałem dywizji. Zasłynął jako jeden z najlepszych dowódców napoleońskich. 14 czerwca 1800 roku wsławił się pod Marengo, decydującej bitwie drugiej kampanii włoskiej Napoleona. Francuzi pokonali armię austriacką pod wodzą generała Michaela von Melasa. Tego samego roku Murat poślubił najmłodszą siostrę Napoleona, Karolinę. W 1804 roku został marszałkiem Francji. Jako dowódca kawalerii Wielkiej Armii, miał ważny udział w zwycięstwie pod Austerlitz. Była to jedna z najważniejszych bitew wojen napoleońskich i decydujące starcie wojny z III koalicją antyfrancuską, stoczona 2 grudnia 1805 roku między francuską...

Na poniższej fotografii znajduje się rekonstruktor Danilo Ligutarvos Guasco w rogatym hełmie typu Montefortino, ok. 250 p.n.e. (fot. Carlo Ferrari).           Rogate hełmy były charakterystyczne dla antycznej Italii od VI do II wieku p.n.e. Moda ta dotknęła wiele typów hełmów. W epoce archaicznej i klasycznej był to typ koryncki, następnie pilos, aż wreszcie Montefortino. Powyżej widoczne są 3 przykłady takiego hełmu: 1. Hełm z brązu typu Montefortino, znaleziony w Casaselvatica (Berceto, Parma, Włochy), ok. 250 p.n.e. 2. Hełm z brązu typu Montefortino, znaleziony w Pulica (Fosdinovo, Massa-Carrara, Włochy), IV-III wiek p.n.e., 3. Hełm typu Montefortino na samnickim fresku z Nola (Obszar Metropolitalny Neapolu, Kampania, południowe Włochy), ok. 250 p.n.e.