ECHA PRZESZŁOŚCI

Starożytne plemiona libijskie, pochodzenia berberyjskiego, prowadziły koczownicze i półkoczownicze życie między śródziemnomorskim wybrzeżem Afryki Północnej a oazami Sahary, będąc zachodnim wrogiem Egiptu faraonów. Ramzes III w XII wieku p.n.e. był jednym z faraonów, którzy przeprowadzili udane kampanie wojskowe przeciwko najeźdźcom Libii i ich sojusznikom, Ludom Morza. Starożytna sztuka egipska przedstawiała Libijczyków praktycznie nagich, z wyjątkiem przepaski biodrowej i płaszcza, oba stroje prawdopodobnie wykonane z barwionej i malowanej skóry. Egipska sztuka często przedstawia płaszcze Libijczyków o nieregularnych wzorach, które interpretowano jako skórę krowy lub żyrafy. Libijczyk na ilustracji Oliverasa nosi płaszcz wykonany z egzotycznej skóry żyrafy, sprowadzonej z południa Sahary. Inne typowe cechy Libijczyków w sztuce egipskiej to pióra strusie na głowie, ich wyszukane fryzury i tatuaże. Czasami są oni również przedstawiani z biżuterią, taką jak kolczyki, naszyjniki i kolczy...

Kim byli Hetyci? To lud indoeuropejski, który ok. XVII wieku p.n.e. stworzył silne państwo z centrum w Hattusa w Anatolii. W okresie największej świetności poza Anatolią kontrolowali także północną Mezopotamię, Syrię i Palestynę. Swoją potęgę Hetyci zawdzięczali silnej armii. Ich upadek przypada na ok. 1200 p.n.e. Wpływ miały tu mieć Ludy Morza (przemieszczające się, wojownicze grupy ludności, które doprowadziły do destabilizacji starożytnego Bliskiego Wschodu i zagroziły Egiptowi na przełomie XIII i XII wieku p.n.e.). Niektóre hetyckie miasta-państwa w północnej Syrii przetrwały do roku VIII wieku p.n.e.           Tudhalija I (czasami Tudhalija II) był królem imperium hetyckiego w latach ok. 1430–1410 p.n.e. lub ok. 1420–1400 p.n.e. (według niektórych źródeł nawet ok. 1460–1440 p.n.e.). Właściwa numeracja władców hetyckich noszących imię Tudhalija jest problematyczna, ponieważ Tudhalija I był także domniemanym królem z początków istnienia państwa hetyckieg...

Wygląd i kultura starożytnych Sardyńczyków znacząco odbiegała od ludów zamieszkujących pozostałą część współczesnych Włoch tj. Etrusków, Rzymian, Greków, Samnitów itp. Rekonstrukcja wojowników sardyńskich powstała na podstawie figurek nuragijskich, które znajdują się w Sardyńskim Muzeum Archeologicznym w Cagliari oraz Narodowym Muzeum Archeologii i Etnografii Giovanniego Antonio Sanna w Sassari. Dotychczas odkryto ich aż kilkaset.   Kartagińczycy spotykają rdzennych Nuragijczyków na Sardynii,  ok. 550 p.n.e. (rys. Giuseppe Rava)           Cywilizacja nuragijska rozwijała się od około XVII wieku p.n.e. do około II wieku p.n.e. głównie na Sardynii i Korsyce. Pochodzenie Nuragijczyków nie jest do końca jasne. Był to pasterski lud składający się z plemion złożonych ze struktur klanowych. Nuragijczycy wznosili megalityczne budowle tzw. nuragi, będące stożkowatymi wieżami wzniesionymi nad kamiennymi ołtarzami. Osiągały nawet 20 m wyskości. Najstars...