ECHA PRZESZŁOŚCI

Podstawowe uzbrojenie hoplity greckiego, rzymskiego bądź etruskiego z końca VI wieku p.n.e. składało się z: - włócznia - dory (około 2,5–3 m długości), - krótki miecz - obosieczny xiphos lub jednosieczne - machaira (na zdjęciu) lub kopis, - dużo okrągła i wypukła tarcza - aspis (na zdjęciu), - hełm z brązu - najczęściej w stylu korynckim, chalkidzkim (na zdjęciu), czasem iliryjskim, - kirys z brązu - typu dzwonowego (na zdjęciu) lub nowszy atlety, - nagolenice z brązu (na zdjęciu). Hoplita z epoki archaicznej  w bogatym wówczas uzbrojeniu (fot. Ana Belen Rubio)   Czasem pojawiały się dodatkowe elementy ochronne z brązu na: - uda, - stopy z palcami, - ramię (na zdjęciu), - przedramię (na zdjęciu), - pachwiny (na zdjęciu).

Ateński hoplita ma muskularny kirys z brązu i hełm typu frygijskiego z osłoną w kształcie brody. Najwięcej tego typu hełmów znaleziono na terenie Macedonii i Tracji. Były używane w późnej epoce klasycznej i w całym świecie hellenistycznym, od Aten po Seleucję i Kartaginę. Dobra ochrona, wygoda i walory wizualne sprawiły, że ok. połowy IV wieku p.n.e. stał się popularnym hełmem świata greckiego. Występował w wielu wariantach - także bez brodatej osłony. Przy grzebieniu oraz po bokach, w niektórych wersjach hełmu występowały uchwyty na gęsie pióra i kity z końskiego włosia. Hełm ten występował także w wersji pomalowanej.   Ateński hoplita i obsługa gastrafetesu, ok. połowy IV wieku p.n.e. (rys. Giuseppe Rava)           Gastrafetes to prekursor europejskiej kuszy. Nazwa grecka dosłownie oznacza łuk brzuszny i pochodzi od sposobu napinania broni nie tylko z użyciem rąk, gdyż opierano kolbę o brzuch, a koniec suwaka o ziemię. Cięciwę napinano za pomocą suwa...