ECHA PRZESZŁOŚCI

Posterunek u bramy pałacu ujrzał niebawem biegnących w największym pośpiechu ludzi Oktawiana. Podobno po przeczytaniu listu Kleopatry Oktawian zamierzał pójść do pałacu osobiście, ale po namyśle wysłał swoich ludzi. Ci, wtargnąwszy do komnaty, znaleźli królową już bez życia. Leżała na złotym łożu, w szatach królewskich. U jej stóp jedna z służebnych leżała już bez życia, druga konającą ręką poprawiała diadem na głowie martwej pani. „Ładne to rzeczy, Charmion”, zawołał jeden z wchodzących. „Bardzo ładne”, odpowiedziała wierna sługa, „i godne wnuczki tylu królów”. Po tych słowach skonała. Rzeczywiście śmierć królowej egipskiej jest pełna majestatu, wzniosła i uroczysta.           Był to fragment książki "Kleopatra" autorstwa prof. Stanisława Witkowskiego.    "Śmierć Kleopatry" obraz Jean-Andre Rixensa (1846-1924),  Musée des Augustins, Tuluza

"Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny." Mt 2,7-12 Herod Wielki wykreowany przez SI           Znany powszechnie, przede wszystkim dzięki Biblii, Herod Wielki od 47 roku p.n.e. był namiestnikiem Galilei mianowanym przez swojego ojca Antypatra I, a od 46 roku p.n.e. namiestnikiem ...

Kleopatra VII Filopator, Kleopatra Wielka (69-30 roku p.n.e.) była ostatnią królową hellenistycznego Egiptu, panującą w latach 51-30 p.n.e. Na zdjęciu Monica Bellucci w filmie "Asterix i Obelix: Misja Kleopatra", na końcu wizerunek autorstwa Joana Francesca Oliverasa. Źródła Oliverasa:  1. fresk z Herkulanum zniszczonego przez Wezuwiusza,  2. popiersie marmurowe z ok. 40-30 p.n.e. w berlińskim Altes Museum,  3. figura ukazująca ptolemejską królową, być może Kleopatrę VII (źródło sukienki) w nowojorskim The Metropolitan Museum of Art, 4. egipska statua Arsinoe II lub Kleopatry jako bogini, w Ermitażu.