ECHA PRZESZŁOŚCI

"Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę. A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny." Mt 2,7-12 Herod Wielki wykreowany przez SI           Znany powszechnie, przede wszystkim dzięki Biblii, Herod Wielki od 47 roku p.n.e. był namiestnikiem Galilei mianowanym przez swojego ojca Antypatra I, a od 46 roku p.n.e. namiestnikiem ...

Uwagę przyciąga ich odzież jak i bogate pięknie zdobione uzbrojenie i inne przedmioty. Sakowie nazywani też są Scytami ałtajskimi, wschodnimi lub środkowoazjatyckimi. Kultura Saków wykształciła się około VII wieku p.n.e., a do rozkwitu doszło w VI–V wieku p.n.e. Ich kultura materialna wykazuje wiele cech wspólnych z kulturą europejskich Scytów. Przypuszczalnie wspólne też jest ich pochodzenie. Niektórzy badacze uważają, że kultury Scytów i Saków należy traktować jako jedną kulturę scyto-sakijską. Sakowie byli koczownikami, hodowcami bydła rogatego, koni, wielbłądów, a także prowadzili osiadły tryb życia, zajmując się rolnictwem. Znaleziono liczne przedmioty z metali szlachetnych (przeważnie złota), a także barwione tkaniny. Podobnie jak u Scytów europejskich tak w sztuce Saków charakterystyczne są motywy zoomorficzne (styl zwierzęcy) świadczące o doskonałej obserwacji przyrody, splatające się z elementami geometrycznymi i roślinnymi.  Sakowie, IV wiek p.n.e. (rys. Joan Francesc Oli...

Katafrakci byli najcięższym typem kawalerii w czasach starożytnych m.in. w armiach Seleucydów, Sarmatów, Partów, Sasanidów, także Rzymian. Używani byli później w średniowieczu m.in. Cesarstwie Wschodniorzymskim. Hellenistyczni katafrakci nosili brązowe kirysy, segmentowe osłony rąk i nagolenice, hełm tracki z brodatą maską jeźdźca. Opancerzane były również konie. Zazwyczaj byli uzbrojeni w długą na 4-4,5 m włócznię (xyston) oraz miecz.  Katafrakci Seleukidów w starciu z Rzymianami  pod Magnezją, 190 p.n.e. (rys. Igor Dzis)           Źródłem na podstawie, którego powstała powyższa ilustracja jest relief pochodzący z balustrady sanktuarium Ateny w Pergamonie z ok. 183 roku p.n.e. Obecnie znajduje się w berlińskim Muzeum Pergamońskim. Elementy z reliefu użyte do tej rekonstrukcji to: miecz w pochwie wyglądający na typ 'xiphos', kirys z brązu (który ma jeden z jeźdźców), ewentualnie płócienny pancerz 'linothorax' (widoczny u drugiego spadającego jeźdź...