Przejdź do głównej zawartości

Posty

Sakowie

Uwagę przyciąga ich odzież jak i bogate pięknie zdobione uzbrojenie i inne przedmioty. Sakowie nazywani też są Scytami ałtajskimi, wschodnimi lub środkowoazjatyckimi. Kultura Saków wykształciła się około VII wieku p.n.e., a do rozkwitu doszło w VI–V wieku p.n.e. Ich kultura materialna wykazuje wiele cech wspólnych z kulturą europejskich Scytów. Przypuszczalnie wspólne też jest ich pochodzenie. Niektórzy badacze uważają, że kultury Scytów i Saków należy traktować jako jedną kulturę scyto-sakijską. Sakowie byli koczownikami, hodowcami bydła rogatego, koni, wielbłądów, a także prowadzili osiadły tryb życia, zajmując się rolnictwem. Znaleziono liczne przedmioty z metali szlachetnych (przeważnie złota), a także barwione tkaniny. Podobnie jak u Scytów europejskich tak w sztuce Saków charakterystyczne są motywy zoomorficzne (styl zwierzęcy) świadczące o doskonałej obserwacji przyrody, splatające się z elementami geometrycznymi i roślinnymi.  Sakowie, IV wiek p.n.e. (rys. Joan Francesc Oli...

Spartańscy wieszcze pod Platejami, 479 p.n.e.

Na poniższej ilustracji Persowie ostrzeliwują Spartan z łuków. Wieszcze zwani 'manteis' dokonują rytuału 'sphagia' - podrzynają gardło baranowi. Sphagia odbywa się na samym polu bitwy na oczach armii, a także na widoku wroga, który prawdopodobnie składał własne ofiary. Sposób, w jaki krew płynęła z rany, dawał wyobrażenie o tym, jak potoczy się bitwa. Jeśli znaki okazały się niekorzystne, dowódca wahałby się przed atakiem. Według Herodota Spartanie otrzymali złe wróżby, dlatego wahali się przed atakiem na armię perską. W tym czasie wielu hoplitów zostało rannych i zginęło z rąk perskich łuczników. Rolą manteis była interpretacja znaków. W krytycznym momencie była tylko formalnością - tak jak w tym przypadku - wywołać złudną pewność siebie przeciwnika lub dać czas na przybycie Ateńczyków. Wieszcze i hoplici spartańscy podczas bitwy pod Platejami (rys. Steve Noon)           A jak do całej sytuacji doszło?           W 479 roku p.n...

Tlaxkalanie

Tlaxcallanie, zwani także Tlaxkalanami zamieszkiwali obszary dzisiejszego stanu Tlaxcala w Meksyku. Byli pierwotnie konglomeratem trzech odrębnych grup etnicznych mówiących językami nahuatl, otomi i pinome. Ostatecznie dominującą grupą etniczną stali się ludzie mówiący językiem nahuatl, podobnie jak Aztekowie. Stanowili jedną z grup Chichimeków. Pierwszą osadę, Tepeticpac założył Colhua Quanez w 1348 roku. Oprócz tego założono trzy inne ważne ośrodki Tlakskalan - Ocotelolco, Tizatlan i Quiyahuiztlan. Wszystkie cztery miasta do czasu przybycia Hiszpanów władały Tlaxcalą, a rządy w każdym z nich sprawowali potomkowie założycieli. Toczyli wojny z Aztekami, jednak nie zostali podbici lecz na 60 lat zablokowani.  Tlaxkalańska arystokracja (rys. Pedro Rafael Mena)           Tlaxkalanie nie mogli sprowadzać zasobów: złota, srebra, bawełny, piór egzotycznych ptaków, kakao i soli. W związku chętni do obalenia Azteków zostali sprzymierzeńcami hiszpańskiego konkw...

Armia Aleksandra III Wielkiego przemierza Hindukusz

Hindukusz jest łańcuchem górskim w środkowej części Azji, w północno-zachodnim Pakistanie oraz centralnym i wschodnim Afganistanie. Góry te graniczą - od wschodu z wyżyną Pamiru, górami Karakorum oraz z Himalajami, natomiast od zachodu z górami Paropamis (obecnie Safed Koh). Znaczenie pasm górskich Hindukuszu odnotowuje się od czasów Dariusza I Wielkiego - Króla Królów perskiego Imperium Achemenidów.  Armia Aleksandra III Wielkiego przemierza Hindukusz (rys. Marek Szyszko)           Aleksander Wielki ze swoją armią macedońską wkroczył na subkontynent indyjski właśnie przez Hindukusz w 329 roku p.n.e. Po śmierci Aleksandra w 323 roku p.n.e., w czasach wojen diadochów region stał się częścią państwa Seleukosa I Nikatora (założyciela Imperium Seleukidów). Następnie, ok. 305 roku p.n.e. został włączony do państwa indyjskiej dynastii Maurjów. Nazwa Hindukusz pochodzi z języka paszto (znanego potocznie także jako język afgański), w którym Hindu Kusz dosłowni...

Joachim Murat

Joachim-Napoléon Murat urodził się w 1767 roku. Był synem oberżysty. W wieku 20 lat wstąpił do armii francuskiej, a 2 lata później walczył w czasie rewolucji francuskiej. Zasłużył się Napoleonowi Bonaparte w 1795 roku, gdzie pomógł w stłumieniu buntu rojalistów w Paryżu. Rok później został adiutantem Napoleona. Pod jego komendą służył we Włoszech i w Egipcie. W 1799 roku Murat został generałem dywizji. Zasłynął jako jeden z najlepszych dowódców napoleońskich. 14 czerwca 1800 roku wsławił się pod Marengo, decydującej bitwie drugiej kampanii włoskiej Napoleona. Francuzi pokonali armię austriacką pod wodzą generała Michaela von Melasa. Tego samego roku Murat poślubił najmłodszą siostrę Napoleona, Karolinę. W 1804 roku został marszałkiem Francji. Jako dowódca kawalerii Wielkiej Armii, miał ważny udział w zwycięstwie pod Austerlitz. Była to jedna z najważniejszych bitew wojen napoleońskich i decydujące starcie wojny z III koalicją antyfrancuską, stoczona 2 grudnia 1805 roku między francuską...

Hełm-pistolet Alberta Bacona Pratta

W 1916 roku Albert Bacon Pratt z Lyndon w stanie Vermont otrzymał patent nr 1183492 na „pistolet przystosowany do montażu i strzelania z głowy strzelca wyborowego”. Użytkownik wystrzelił z pistoletu, dmuchając w rurkę. Pratt twierdził, że rozwiązał problem odrzutu. Nie uporał się ze wszystkimi błędami i pewnie dlatego tak użyteczny wynalazek nigdy się nie przyjął. Hełm-pistolet Alberta Bacona Pratta (rekonstrukcja 3D autorstwa Jana Andreasa)

Tarragona w starożytności i średniowieczu

Zapewne zastanawialiście się jak wyglądały te same miasta w starożytności i średniowieczu. Spoglądając na tę ilustrację można wysnuć wnioski jak duże przemiany przechodziły miasta przez wieki. Pierwotnie Tarragonę zamieszkiwali Iberowie, potem Kartagińczycy, którzy nazwali miasto Tarchon. W III wieku p.n.e. Rzymianie stworzyli w tym miejscu bazę przeciwko Kartaginie. Miasto nosiło nazwę Tarraco. Za cesarza Oktawiana Augusta (27 p.n.e.-14 n.e.) zostało stolicą prowincji Hispania Tarraconensis. W czasie największego rozkwitu Tarraco było zamieszkiwane przez ok. 250 tysięcy ludzi (dla porównania dzisiejsza Tarragona liczy ok. 135 tysięcy mieszkańców). Miasto biło nawet własną monetę.  Tarragona w II oraz XIV wieku n.e.  Rekonstrukcję wykonał Hugo Prades           Tarraco zdobyli najpierw Swebowie i Wandalowie, a 10 lat później, w 416 roku n.e. Wizygoci. 2 lata później utworzyli w Hiszpanii własne państwo. Po jego upadku Tarragona została opanowana w ...