Przejdź do głównej zawartości

Dwanaście prac herosa Heraklesa

Ujarzmienie i sprowadzenie psa Cerbera z Hadesu było jedną z 12 prac herosa Heraklesa. Według mitologii greckiej Cerber był olbrzymim trzygłowym psem strzegącym wejścia do świata zmarłych.
W niektórych wersjach mitu miał węża zamiast ogona.

Herakles ujarzmia Cerbera (rys. Fred Vignaux)

      W większości przekazów 12 prac Heraklesa przedstawia się następująco:

- Zabicie lwa nemejskiego;

- Zgładzenie hydry lernejskiej;

- Schwytanie łani kerynejskiej;

- Schwytanie dzika erymantejskiego;

- Oczyszczenie stajni Augiasza;

- Przepędzenie ptaków stymfalijskich;

- Schwytanie byka kreteńskiego;

- Schwytanie klaczy Diomedesa;

- Zdobycie pasa królowej Amazonek Hippolity;

- Uprowadzenie wołów Gerionesa;

- Przyniesienie złotych jabłek z ogrodu Hesperyd;

- Sprowadzenie Cerbera z Hadesu.

        Diodor Sycylijski, Gajusz Juliusz Hygin, Apollodoros - podają właśnie taki zestaw prac. Kolejność jednak u każdego z nich jest inna. Ich przekazy to jednak I wiek p.n.e. - I wiek n.e. Eurypides (ok. 480-406 p.n.e.), jeden z najwybitniejszych dramaturgów starożytnej Grecji kilka wieków wcześniej przedstawiał nieco inny zestaw prac:

- Zabicie lwa nemejskiego;

- Centauromachia

- Schwytanie łani kerynejskiej;

- Schwytanie klaczy Diomedesa;

- Zabicie Kyknosa

- Przyniesienie złotych jabłek z ogrodu Hesperyd;

- Wygnanie piratów

- Ustawienie Filarów niebios

- Zdobycie pasa królowej Amazonek Hippolity;

- Zgładzenie hydry lernejskiej;

- Uprowadzenie wołów Gerionesa;

- Sprowadzenie Cerbera z Hadesu.

        Pierwszym znanym nam świadectwem ukazującym treść mitu są płaskorzeźby na dwunastu metopach w świątyni Zeusa w Olimpii z ok. 470 roku p.n.e.

        Powyższa ilustracja pochodzi z okładki komiku o Heraklesie z serii poświęconej mitom (francuski oryginał wydawany przez Glenat, polska wersja przez Egmont).

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).