Przejdź do głównej zawartości

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki.

Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to:

1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek.

2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy.

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly)


Zapewne ciekawi Was postać ubrana na czarno przypominająca średniowiecznego diabła. Jest to Charun.

Podczas walk gladiatorów, gdy któryś z walczących ostatecznie poległ, na arenę wchodziło dwóch mężczyzn. Przebrani Charuna i Merkurego. Jeden uderzał jego ciało młotkiem, a drugi dotykał rozpalonym żelazem. Po nich przychodzili niewolnicy ściągający poległych.

W mitologii etruskiej, Charun (także Charu lub Karun) był jednym z demonów podziemi (nie mylić z władcą podziemi, znanym Etruskom jako Aita). Jego nazwa została zaczerpnięta od greckiego Charona, chociaż nie jest pewne, czy Etruskowie mieli przedtem rodzime imię boga podziemi. Charun zasadniczo różnił się od swojego greckiego odpowiednika. Strzegąc wejścia do podziemi, trzymał młotek (symbol religijny), miał spiczaste uszy i niebieskawe zabarwienie skóry symbolizujące śmierć. Na niektórych obrazach ma ogromne skrzydła. Jest również przedstawiany jako duży stwór z włosami wężowymi, ma część lub wszystkie z cech takich jak: haczykowaty nos sępa, duże kły jak dzik, grube brwi, duże usta, ogniste oczy, spiczaste uszy, czarna broda, ogromne skrzydła, odbarwiona (blada, niebieskawa lub szarawa) skóra i węże wokół jego ramienia.

Etruska waza w kształcie głowy Charuna, IV wiek p.n.e.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).