Rzymski cesarz Hadrian

Publiusz Eliusz Hadrian (76-138) w latach 117-138 panował jako cesarz rzymski. W wieku 10 lat stracił ojca oraz matkę, po czym znalazł się pod opieką późniejszego cesarza Trajana. Hadrian był jednym z decemwirów, trybunem drugiego legionu, kwestorem w 101 roku, trybunem ludowym w 105 roku, pretorem ok. 106 roku, konsulem w latach 108 i 109 lub 110, legatem w czasie wyprawy przeciw Partom, dowódcą pierwszego legionu Minerwy, legatem Syrii oraz legatem pretora do Dolnej Panonii. Po śmierci Trajana, Hadrian został cesarzem rzymskim. Dopiero w 118 roku zawitał do Rzymu. Głównym założeniem polityki zagranicznej Hadriana była rezygnacja z dalszych podbojów i zabezpieczenie granic Imperium Romanum. 

Cesarz Hadrian w Palmyrze (rys. Marek Szyszko)

        Po 3 latach udał się do Galii, gdzie zajął się umacnianiem fortyfikacji. W 122 roku przyjechał do Brytanii, gdzie polecił budowę słynnych do dziś umocnień limesowych - Wału Hadriana. W latach 132-135 cesarz stłumił powstanie w Judei, a nazwę Jerozolimy zmienił na Colonia Aelia Capitolina. Hadrian był mecenasem sztuki i nauki. Szczególną uwagę poświęcał kulturze greckiej. Z jego inicjatywy powstało monumentalne mauzoleum cesarza i jego rodziny (dziś znane jako Zamek św. Anioła), świątynia Wenery i Romy przy Forum Romanum od strony Koloseum. Ponadto odbudował zniszczony w pożarze Panteon. Hadrian był pierwszym rzymskim cesarzem, który nosił brodę. Ta moda potrwała ponad 200 lat (aż do panowania Konstantyna Wielkiego, 306–337). Po śmierci został zaliczony w poczet bogów.

Podobizny Hadriana, British Museum w Londynie