Kazimierz Michał Władysław Wiktor Pułaski herbu Ślepowron urodził się 6 marca 1745 roku. Był jednym z dowódców konfederacji barskiej w latach 1768-72. Brał udział w bitwach z Rosjanami (m.in. pod Orzechowem, pod Łomazami), a także obronach: Klasztoru Karmelitów w Berdyczowie, Okopów Świętej Trójcy, Jasnej Góry. Zasłynął przede wszystkim nieudaną próbą porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w celu ogłoszenia bezkrólewia. Po upadku konfederacji w 1772 roku, zaocznie skazany w sierpniu 1773 roku na śmierć za próbę królobójstwa, wyemigrował z Polski. Władze żadnego kraju europejskiego nie chciały go przyjąć. Gdy po tułaczce nielegalnie przebywał we Francji w 1777 roku wyjechał na zaproszenie generała Lafayette’a do powstających właśnie Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W latach 1777-1779 walczył w szeregach armii Jerzego Waszyngtona w randze generała brygady Armii Kontynentalnej. 11 września 1777 roku w bitwie pod Brandywine dzięki swojej odwadze uratował życie Jerzego Waszyngtona dzięki czemu został generałem brygady amerykańskiej kawalerii. Zmarł 11 października 1779 roku od ran odniesionych w czasie oblężenia Savannah. Nazywany jest „ojcem amerykańskiej kawalerii”. W pierwszą niedzielę października odbywa się największa w USA parada Pułaskiego (Pulaski Parade) na 5. alei w Nowym Jorku. Stan Illinois obchodzi Dzień Kazimierza Pułaskiego (Casimir Pulaski Day) w każdy pierwszy poniedziałek marca. W 2009 roku amerykański kongres przyznał mu honorowe obywatelstwo USA. W Stanach Zjednoczonych liczne obiekty zawdzięczają nazwy nazwisku generała m.in. mosty, forty, ulice, wsie, a nawet miasta.
Komentarze
Prześlij komentarz