Przejdź do głównej zawartości

Askulum 90-89 p.n.e.

Seria moich ilustracji do najnowszego tomu serii Historyczne Bitwy pt. "Askulum 90-89 p.n.e." Małgorzaty Członkowskiej-Naumiuk. 

Od lewej stoją: 

1. Południowoitalski jeździec z IV–III wieku p.n.e.

Wojownik konny z czasów wcześniejszych, omawianych na początku książki. Italska jazda była bardzo ceniona przez Rzymian. Ma na głowie hełm z brązu typu frygijsko-attyckiego ze skrzydłami, popularny w Italii. Ma włócznie i tarczę. Nosi charakterystyczny italski pas z brązu. Na uwagę zasługuje także uzbrojenie ochronne konia, również wykonane z brązu, w tym naczółek – chamfron (hełm koński).

2. Italski legionista – obrońca Askulum

Piechur w kolczudze, w hełmie z brązu bez kity, z przypasanym mieczem i sztyletem (pugio), miotający procą. Można przypuszczać, że wyspecjalizowanych procarzy wspomagali szeregowi piechurzy. Ukazano tutaj procę wykonaną z jednolitego kawałka skóry.

3. Italski procarz

Procarze walczyli zazwyczaj bez zbroi i hełmu. Nosili przewieszone przez ramię torby z pociskami do procy. Obrońcy walczący na murze fortyfikacji być może nie mieli tych toreb, gdyż zapasy pocisków zapewne składowano w pobliżu (tak jak to ukazano na okładce książki). Proce w stanie złożonym miały 50–80 cm. Proce italo-rzymskie były wykonane głównie ze skóry i z rzemienia. Zdarzały się też robione ze sznurów ze skórzaną plakietką pośrodku (jak na ilustracji).

4. Rzymski trybun

Ma piękne, bogate uzbrojenie. Uwagę przyciąga hełm typu hellenistycznego z kitą. Widzimy także kirys z imitacją muskulatury (lorica musculata), który sięgał do pasa i dlatego – dla ochrony podbrzusza, ramion oraz ud – był uzupełniany podwójnym rzędem ozdobnych pasów zwanych pteruges. Na nogach trybun ma zdobione nagolenice z motywami mitologicznymi.

5. Italski piechur z okresu wojny sprzymierzeńczej

Uzbrojony jest bardzo podobnie do rzymskiego legionisty (przedostatnia sylwetka). Ma zatem żelazny miecz (gladius Hispaniensis) z prawej strony, sztylet (pugio) z lewej strony i oszczep (pilum). Jego uzbrojenie ochronne stanowiły: tarcza (scutum), hełm z brązu (cassis, galea) oraz żelazna kolczuga (lorica hamata). Italikowie używali kilku typów hełmów, najbardziej popularny był ten widoczny na ilustracji – Montefortino. Warto zaznaczyć, że na ołtarzu Domicjusza Ahenobarbusa wielu legionistów ma hełmy typu hellenistycznego.

6. Rzymski legionista

Na jego uzbrojenie zaczepne składały się: żelazny miecz (gladius Hispaniensis) z prawej strony, sztylet (pugio) z lewej strony i oszczep (pilum). Uzbrojenie ochronne stanowiły: tarcza (scutum), hełm z brązu (cassis, galea) oraz żelazna kolczuga (lorica hamata). Warto wspomnieć, że u schyłku republiki rzymskiej żołnierz posiadał prawdopodobnie dwa jednakowe pila. Dużą owalną tarczę trzymał w lewej ręce. Legionista ma także hełm typu Montefortino z końską kitą.

Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Krezus

Krezus był ostatnim królem Lidii (na zachodzie Azji Mniejszej). Już w czasach antycznych jego imię stało się synonimem bogacza. Jest do dziś. Jego skarby, w tym pierwsze w całości emitowane złote monety - były obiektem przekazów w Grecji i Persji. Krezus objął tron około 560 roku p.n.e. Lidia była starożytnym państwem ze stolicą w Sardes (po upadku nazwa ta odnosiła się wciąż do tej krainy). Władca był pod wpływem podbitych przez siebie miast greckich w Jonii (wybrzeże Azji Mniejszej). Krezus był wielkim mecenasem poetów, uczonych i filozofów, których chętnie gościł na swoim dworze. W 547 roku p.n.e. rozpoczął wojnę z perskim królem Cyrusem II Wielkim z dynastii Achemenidów. Szukał bezskutecznie przymierza z Babilonią i Egiptem.    Krezus w płomieniach, 546 p.n.e. przedstawiony na attyckiej  amforze znajdującej się obecnie w paryskim Luwrze           Według Herodota, przed rozpoczęciem wojny Krezus zapytał wyrocznię w Delfach czy powinien wal...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej