Przejdź do głównej zawartości

Halidon Hill 1333

Seria moich ilustracji do najnowszego tomu serii Historyczne Bitwy pt. "Halidon Hill 1333" Cezarego Namirskiego.

Od lewej stoją: 

1. Angielski łucznik uzbrojony w długi łuk wykonany z drewna cisowego oraz miecz.

2. Szkocki możny John Randolph, 3. earl Moray, który walczył pod Halidon Hill (1333) i poległ pod Neville’s Cross (1346). Ukazany na koniu, w kolczudze, hełmie wielkim, z mieczem i tarczą.

3. Irlandzki hobelar (lekkozbrojny jeździec) z włócznią. Jego głowę chroni hełm kapalin, a korpus i ramiona – aketon, czyli pikowany kaftan. Lekka irlandzka jazda służyła w armiach angielskich w trakcie kampanii przeciwko Szkotom w latach trzydziestych XIV wieku.

4. Sir Archibald Douglas, strażnik Szkocji, który poległ w bitwie pod Halidon Hill, w pełnym uzbrojeniu, z hełmem wielkim (garnczkowym) oraz kopią. W drugiej ręce trzyma tarczę z herbem, przy pasie ma miecz.

5. Angielski rycerz noszący kolczugę oraz elementy zbroi płytowej przykryte czerwoną tuniką. Na głowie ma hełm basinet z ruchomą zasłoną twarzy. Uzbrojony w kopię i miecz.

6. Szkocki piechur z piką. Jego uzbrojenie ochronne stanowią: hełm kapalin, aketon (pikowany kaftan) z krótkimi rękawami oraz niewielka kolista tarcza.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).

Krezus

Krezus był ostatnim królem Lidii (na zachodzie Azji Mniejszej). Już w czasach antycznych jego imię stało się synonimem bogacza. Jest do dziś. Jego skarby, w tym pierwsze w całości emitowane złote monety - były obiektem przekazów w Grecji i Persji. Krezus objął tron około 560 roku p.n.e. Lidia była starożytnym państwem ze stolicą w Sardes (po upadku nazwa ta odnosiła się wciąż do tej krainy). Władca był pod wpływem podbitych przez siebie miast greckich w Jonii (wybrzeże Azji Mniejszej). Krezus był wielkim mecenasem poetów, uczonych i filozofów, których chętnie gościł na swoim dworze. W 547 roku p.n.e. rozpoczął wojnę z perskim królem Cyrusem II Wielkim z dynastii Achemenidów. Szukał bezskutecznie przymierza z Babilonią i Egiptem.    Krezus w płomieniach, 546 p.n.e. przedstawiony na attyckiej  amforze znajdującej się obecnie w paryskim Luwrze           Według Herodota, przed rozpoczęciem wojny Krezus zapytał wyrocznię w Delfach czy powinien wal...