Przejdź do głównej zawartości

Srebrne Tarcze

W trakcie wojen diadochów, oddział Srebrnych Tarcz składał się z weteranów Aleksandra osiedlonych w Azji. Ich losy podczas bitwy pod Gabiene poznacie w w/w książce. Podczas bitwy pod Ipsos, 301 p.n.e. walczyli po stronie koalicji Kassandra, Lizymacha i Seleukosa I Nikatora. Od tamtej pory Srebrne Tarcze były związane z Imperium Seleucydów (Seleukidów), gdzie stanowili gwardię królewską, a zarazem najbardziej elitarny oddział piechoty. Srebrne Tarcze najprawdopodobniej brały udział we wszystkich ważniejszych bitwach Seleucydów. W tamtym czasie, formacja ta była w pełni lojalna i walczyła do ostatniej kropli krwi. Pokazuje to bitwa pod Magnezją, 190 p.n.e., gdy pozostałości falangi Antiocha III formując czworoboki, zażarcie walczyły z wojskiem rzymskim. Kopia tej jednostki istniała w hellenistycznym Królestwie Baktrii.

 Srebrne Tarcze pod Gabiene, 316 p.n.e. (rys. Marek Szyszko)

        Widoczny tu elitarny oddział falangi tzw. Srebrne Tarcze (Argyraspides) stanowi ilustrację okładki książki Michała Piekarskiego "Gabiene, 316 p.n.e." z serii Historyczne Bitwy, wydawnictwa Bellona. Dodam, że była to pierwsza książka z serii przeze mnie ilustrowana. Do dziś powstało ich 18. 

Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).
Prześlij komentarz
Czytaj więcej