Przyszły przywódca powstania Inków przeciw Hiszpanom, José Gabriel Condorcanqui y Noguera (1741-1781) urodził się w Tincie (prowincja Cuzco). Był drugim synem Miguela Condorcanqui i Rosy Noguera. Otrzymał jezuickie wychowanie, studiował sztukę na uniwersytecie w Limie. José został bogatym plantatorem koki i przedsiębiorcą przewozowym. W 1770 roku domagał się w sądach uwolnienia indiańskich przymusowych robotników w kopalniach. Ze względu na niepowodzenie działań pokojowych 4 listopada 1780 roku na czele 10.000 Indian wkroczył do Tinty, gdzie osądził i skazał na śmierć hiszpańskiego urzędnika do spraw Indian Antonia de Arriagę za nieludzkie traktowanie mieszkańców.
%20a.jpg)
Powstańcy nie mieli zamiaru mścić się na białych osadnikach. Walczyli jedynie z hiszpańską armią. 14 dni po rozpoczęciu powstania, podczas marszu do Cuzco doszło do pierwszej bitwy z Hiszpanami, którzy oszańcowali się w kościele w Sangarara. Zwycięstwo Indian odbiło się szerokim echem w całym kraju, gdzie doszło do licznych wystąpień antyhiszpańskich. José utożsamiany był z potomkiem ostatniego króla Inków – słynnego Tupaca Amaru z XVI wieku. Gdy w styczniu 1781 roku rozpoczęło się oblężenie Cuzco, posiłki dla Hiszpanów były już w drodze. W mieście doszło także do bratobójczych walk. Pomimo swojej rosnącej popularności i sukcesów powstania Tupac Amaru nie był w stanie zjednoczyć swoich sił.
Został schwytany, torturowany i skazany na śmierć przez rozerwanie końmi. Został zmuszony do oglądania egzekucji żony, najstarszego syna, wuja, szwagra, a także ważniejszych powstańców. Wyrok na nim samym wykonano na Plaza de Armas w Cuzco – tym samym miejscu, gdzie stracono Tupaca Amaru. Konie nie potrafiły rozerwać ciała, zatem zatem egzekucji dokonano przez poćwiartowanie. Pamięć Tupaca Amaru II uczcił amerykański raper, przybierając pseudonim Tupac Amaru Shakur.
Komentarze
Prześlij komentarz