Na dziś obiecany post. Ctesiphon był starożytnym miastem na północno-wschodnim brzegu Tygrysu, ok. 30 km od Bagdadu. Pod koniec IV stulecia p.n.e. Seleukos I Nikator (jeden z diadochów Aleksandra Wielkiego, twórca Imperium Seleukidów) założył Seleucję, stolicą swego imperium. Po drugiej stronie rzeki leżało miasto Opis. Po opanowaniu Mezopotamii przez Partów w 129 roku p.n.e. królowie partyjscy na miejscu Opis założyli Ktezyfon. Miasto stało się stolicą Imperium około 58 roku p.n.e. za panowania Orodesa II (króla Partii z dynastii Arsacydów). Stopniowo miasto połączyło się ze starą hellenistyczną Seleucją i innymi pobliskimi osadami, tworząc metropolię. Ze względu na swoje znaczenie Ktezyfon był głównym celem Cesarstwa Rzymskiego w jego wschodnich wojnach. W starożytności miasto zostało zdobyte przez Rzymian aż pięciokrotnie – trzykrotnie w samym II wieku. Cesarz Trajan zdobył Ctesiphon w 116 roku, ale jego następca Hadrian postanowił dobrowolnie zwrócić je w 117 roku w ramach traktatu pokojowego.
.png)
Rzymski dowódca Awidiusz Kasjusz zdobył Ktezyfon w 164 roku podczas kolejnej wojny partyjskiej, ale porzucił po zawarciu pokoju. W 197 roku cesarz Septymiusz Sewer splądrował Ctesiphon, uprowadził tysiące mieszkańców, których sprzedał w niewolę. Perski władca Ardaszir I (180-242 n.e.) z dynastii Sasanidów ustanowił w 226 roku n.e. miasto stolicą swojego imperium. Cesarz Gordian III usiłował je zdobyć w 238 roku, a w 363 roku cesarz Julian Apostata (jak będziecie chcieli o tej bitwie i cesarzu będzie niebawem post). Udało się to cesarzowi Karusowi w 283 roku. Zginął podczas tej wyprawy prawdopodobnie rażony piorunem wkrótce po zdobyciu Ktezyfonu. W 295 cesarz Galeriusz został pokonany pod miastem. Wrócił jednak i odniósł zwycięstwo, które zakończyło się piątym i ostatnim zdobyciem miasta przez Rzymian w 299 roku. Zwrócił je perskiemu królowi Narsesowi w zamian za Armenię i zachodnią Mezopotamię. Do dziś z zabudowań Ctesiphonu zachowały się ruiny ejwanu z ogromnym sklepieniem kolebkowym, co możecie podziwiać na powyższej fotografii. Jest to pozostałość sali audiencyjnej królów sasanidzkich.
Komentarze
Prześlij komentarz