Przejdź do głównej zawartości

Król Rzymu Serwiusz Tuliusz i jego córka Tullia

Okres Rzymu królewskiego, uważany za półlegendarny jest rzadko poruszany w polskiej literaturze, a tym bardziej w sieci. Serwiusz Tuliusz (Servius Tullius) był szóstym królem Rzymu, panującym w latach 578-534 p.n.e. Według Liwiusza dokonał podziału społeczeństwa według posiadanego przez nich majątku, co oznaczało także odejście od systemu rodowego. Zmodyfikował okręgi wyborcze. Każda klasa majątkowa otrzymała odpowiedni okrąg (centuria), który miał jeden głos. Nowy system głosowania miał także wpływ na wojsko. Każdy okrąg (centuria) wystawiał 100 żołnierzy. Za swojego panowania zarządził pierwszy spis ludności, który miał wynieść 80.000 obywateli. Włączył do terytorium Rzymu wzgórza Eskwilin, Kwirynał i Wiminał. Tullia była młodszą córką szóstego króla Rzymu, Serwiusza Tuliusza. Poślubiła Lucjusza Tarkwiniusza o pochodzeniu etruskim. Wraz z mężem zaaranżowała obalenie i zamordowanie ojca, zapewniając tron ​​mężowi. Zachęciła Tarkwiniusza do ubiegania się o tron. Ten zaczął zabiegać o poparcie patrycjuszy, zwłaszcza rodzin, które otrzymały stopień senatorski. Dawał im prezenty i szkalował Serwiusza Tuliusza w ich towarzystwie. Po uzyskaniu poparcia dużej liczby senatorów, Tarkwiniusz udał się do senatu z uzbrojoną strażą i zasiadł na tronie. Kiedy Serwiusz Tuliusz zaprotestował, został zamordowany na ulicy przez nasłanych zbójców, najwyraźniej za sugestią Tulii. Ta następnie przyjechała swoim wozem do senatu, gdzie okrzyknęła męża królem. 

Tullia przejeżdża po ciele ojca, króla Rzymu Serwiusza Tuliusza, 
534 p.n.e. (rys. Peter Connolly)

        Tarkwiniusz kazał jej wrócić do domu, z dala od zgiełku. W drodze powrotnej napotkała zwłoki ojca i w szale przejechała po nich. Odtąd ulica ta została nazwana „Vicus Sceleratus” (ulica hańby lub niegodziwości). Liwiusz stwierdza, że ​​bogowie byli rozgniewani tą zbrodnią i ustalili, że rządy Tarkwiniusza źle się skończą. Tulia została przeklęta. Jej mąż, Tarkwiniusz Pyszny został ostatnim, siódmym królem Rzymu. Był władcą despotycznym. Został wypędzony z Rzymu, a monarchia obalona w 509 roku p.n.e. Tarkwiniusz zmarł na wygnaniu w Kume w Kampanii w 496 roku p.n.e. Jego rządom i obaleniu poświęcę osobny post, jeśli będzie zainteresowanie. Wraz z wypędzeniem Tarkwiniusza Pysznego, Rzym zaczął nowy etap w swoich dziejach. Stał się republiką, która przetrwa kilka stuleci. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

14 Pułk Kirasjerów armii Księstwa Warszawskiego

Na Święto Niepodległości 14 Pułk Kirasjerów armii Księstwa Warszawskiego ze swoją epicką i tragiczną historią.  Kirasjer 14 pułku podczas szarży (mal. Jan Chełmiński)           Był to jedyny w dziejach Polski pułk jazdy kirasjerskiej. Początek formowania przypadł na 1 września 1809 roku. Nosił pierwotnie 1 Pułk Broni Kirasjerów. 4 grudnia 1809 roku kirasjerzy przybyli do Warszawy i stacjonowali tam do wyprawy ma Rosję. Wzbudzali spore zainteresowanie wśród mieszkańców przywołując pamięć o dawnej husarii. Pod koniec 1809 roku pułk liczył 610 żołnierzy. 12 maja 1812 roku pułk kirasjerów wyruszył na wojnę z Rosją. Podczas sławnej szarży na tak zwaną Wielką Redutę pod Borodino wraz z pułkiem kirasjerów saskich, kirasjerzy nacierali na czworobok piechoty. Wzięli do niewoli 300 jeńców i zdobyli armatę. W czasie odwrotu spod Moskwy kilkudziesięciu ocalałych kirasjerów eskortowało uratowane 24 armaty wojsk polskich. Wśród kawalerii pułk poniósł największe stra...

Wojownicy Ludów Morza

Ludy Morza siały postrach we wschodniej części Morza Śródziemnego w XIII i XII wieku p.n.e. Do dziś identyfikacja oraz powody ich ekspansji są debatą historyków. Powstało wiele teorii i pomysłów. Johnny Shumate bazując na źródłach przedstawił tu uzbrojenie i nakrycia głowy Filistynów (hełmy z bujnym włosiem). Widzimy także wojownika w hełmie z kłów dzika znany z kultury mykeńskiej w Grecji.  Na ilustracji: wojownicy z tzw. Ludów Morza, XIII i XII wiek p.n.e. (rys. Johnny Shumate)           Na fragmentach ceramiki z Kynos pokazano bitwy morskie przedstawiające wojowników w hełmach i tego typu tarczach na okrętach wojennych. Stożkowe hełmy z długimi rogami są dobrze ukazane na niektórych statuetkach z Enkomi na Cyprze. Można tu zidentyfikować wojowników Szardana (w hełmie z rogami), Filistynów (w hełmie przypominającym koronę z końskiego włosia) i innych Ludów Morza reprezentowanych na egipskiej płaskorzeźbie z Medinet Habu. Ukazuje bitwę morską z Ludami...

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...