Przejdź do głównej zawartości

Pyrrus, król Epiru

Pyrrus był królem Epiru z dynastii Ajakidów w latach 307-302 p.n.e. i od 297 roku p.n.e. do swej śmierci w 272 roku p.n.e. (także król Macedonii w latach 288-285 p.n.e., król Sycylii w latach 278-276 p.n.e.). Pyrrus nieraz pokonał Rzymian w ich ojczystej Italii. W 280 roku p.n.e. stoczył bitwę pod Herakleą, gdzie Epiroci, Macedończycy, Tessalończycy i Tarentczycy wystawili 32 tysiące piechoty, 4 tysiące jazdy i 20 słoni pokonując 45 tysięcy Rzymian Lewinusa – 7 tysięcy zabitych i rannych, 2 tysiące jeńców. W 279 roku p.n.e. stoczono bitwę pod Ausculum gdzie Pyrrus dysponował 23 tysiącami piechoty, 8 tysięcy jazdy i 19 słoni, a Rzymianie i ich sprzymierzeńcy byli w liczbie 40 tysięcy. To po tej bitwie został znany dzięki powiedzeniu "pyrrusowe zwycięstwo", które powstało z powodu zwycięskich bitew okupionych ogromnymi stratami wojennymi. Kluczowa była bitwa pod Benewentem w 275 roku p.n.e. gdzie Rzymianie byli w liczbie 40 tysięcy, a armia Epiroty o 1/4 mniejsza (w tym 20 słoni). Według źródeł rzymskich wygrali Rzymianie, według greckich, bitwa została nierozstrzygnięta. 

 Pyrrus, 319-272 p.n.e. (rys. Joan Frances Oliveras)

        Pyrrrus był także autorem niezachowanych Pamiętników i licznych dzieł o sztuce wojennej. Przyczyną jego śmierci jest fakt, że władca hellenistyczny musiał niczym Aleksander walczyć w pierwszej linii, a nie kierować bitwą z tyłu, co powodowało zbędne ryzyko (śmierć wodza oznacza koniec bitwy, bo nie pozostaje nikt, kto by mógł płacić najemnikom). Pyrrus zginął podczas walki w Argos. Gdy znalazł się już pod murami tegoż miasta, mieszkańcy odmówili wpuszczenia jego armii w obręb murów, a na horyzoncie pojawiło się wojsko macedońskie Antygona Gonatasa. Nie pozostało mu nic innego, tylko szturm na miasto. 

Śmierć Pyrrusa (rys. Radu Oltean)

        Pyrrus padł ogłuszony dachówką, którą rzuciła mu na głowę matka jednego z walczących Argajczyków. Według legendy rzuciła ją Demeter przybrawszy postać staruszki. Zapyros, najemnik Antygona, poznał omdlałego króla Epiru, odciągnął go na bok, a gdy zobaczył, że zaczyna odzyskiwać przytomność, odciął mu mieczem głowę. Był największym wodzem hellenistycznym gruntownie wyszkolonym, świetnym taktykiem. Co sądzicie na temat śmierci króla Epiru, który zagroził ekspansji Rzymu?

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).