Przejdź do głównej zawartości

Enki czyli, Ea

Enki (w mitologii sumeryjskiej) czyli, Ea (później w mitologii babilońskiej) był bogiem wiedzy, stworzenia, rzemiosła i wód słodkich. Pierwotnie był bogiem patronem miasta Eridu, ale później wpływ jego kultu rozprzestrzenił się na całą Mezopotamię i na Kananejczyków, Hetytów i Hurytów. Planeta Merkury, kojarzona z babilońskim Nabu (synem Marduka), była w czasach sumeryjskich utożsamiana z Enki. Razem z bogiem nieba Anu i bogiem Enlilem tworzył wielką triadę głównych bóstw. 

Enki wykreowany przez SI

        Jego żoną była Damgalnuna (Damkina), czyli bogini ziemi. Ich córka Ninkasi była boginią piwa. Wiele mitów o Enkim zostało zebranych z różnych miejsc, rozciągających się od południowego Iraku po wybrzeże Lewantynu. Wspomina się o nim w najwcześniejszych zachowanych inskrypcjach klinowych w całym regionie od trzeciego tysiąclecia p.n.e. do okresu hellenistycznego. Według sumeryjskiej mitologii Enki przybierając postać byka zapełnił swoim nasieniem rzekę Tygrys. Nadał bogom ich role. Powierzył opiekę nad Ziemią bogu słońca Utu (Szamaszowi).

Siedzący Ea, 2004–1595 p.n.e. Muzeum Irakijskie

        Użyłem ilustracji wykreowanej przez SI. Uważam jednak, że sztuczna inteligencja wciąż nie radzi sobie z historycznymi detalami. Jeśli będziecie zainteresowani pojawi się więcej wpisów o mitologii mezopotamskiej, która miała wpływ na mitologię grecką.

Enki na pieczęci cylindrycznej z ok. 2300 roku p.n.e.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...

Weterani armii Napoleona na fotografiach

Poniżej na pokolorowanej fotografii z epoki widoczny jest jeden z ostatnich weteranów armii Napoleona Bonapartego, uczestniczący spod Waterloo 1815 roku, Pan Verlinde. Został sfotografowany w mundurze 2 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej. Fotografia pochodzi z 1858 roku.           Poniżej znajduje się inny z ostatnich weteranów napoleońskich, Pan Lefebre. Służył jako sierżant 2 Regimentu Inżynierów w 1815 roku. Został sfotografowany w 1858 roku w pełnym mundurze i z medalem Świętej Heleny (wydanym w sierpniu 1857 wszystkim weteranom wojen z czasów rewolucji francuskiej i Cesarstwa Francuskiego).