Przejdź do głównej zawartości

Wielkie oblężenie Malty

Miesiąc temu była rocznica rozpoczęcia wielkiego oblężenia Malty 18 maja 1565 roku, prowadzonego przez Turków Osmańskich. Jean Parisot de La Valette (1494-1568) był czterdziestym dziewiątym wielkim mistrzem zakonu joannitów (Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, z Rodos i z Malty). Pochodził z francuskiej rodziny szlacheckiej osiadłej w okolicach Tuluzy. W 1514 roku wstąpił do zakonu joannitów. W 1522 roku był jednym z młodszych dowódców w obronie Rodos. Po upadku Rodos razem z ocalałymi kawalerami i grupą mieszkańców, udał się na tułaczkę. Ostatecznie osiedli dopiero w 1530 roku na Malcie. Wyspa była oddana w lenno joannitom przez cesarza Karola V Habsburga. Jean de La Valette pzez kilka miesięcy był galernikiem na muzułmańskich okrętach po tym jak w 1541 roku został wzięty do niewoli przez afrykańskich korsarzy Turguta Reisa. Z niewoli został wykupiony przez rycerzy maltańskich. 21 sierpnia 1557 roku został wybrany na wielkiego mistrza zakonu. Dużo poświęcił na prace mające zapewnić obronę Malty.

 Wielkie oblężenie Malty w 1565 roku 
(ilustracja Pawła Głodka okładki książki "Malta 1565")

        W momencie słynnego oblężenia Malty Jean de La Valette miał 71 lat. Miało to miejsce pod koniec panowania osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego. Turecki władca postanowił raz na zawsze rozwiązać kwestię zakonu joannitów. Przeszkadzali mu w zajęciu środkowej części Morza Śródziemnego. Pokonanie joannitów umożliwiłoby dalszą ekspansję Osmanów np. na Sycylię. Celem wyprawy było całkowite zniszczenie zakonu. Wyspy broniło ok. 9 tysięcy żołnierzy (przeważnie hiszpańskich i włoskich), w tym 592 kawalerów maltańskich, broniących się w silnie umocnionych twierdzach. Oblężenie trwało do 11 września 1565 roku i zakończyło się wygraną kawalerów maltańskich. Straty tureckie były olbrzymie. Na siły oceniane od 35 000 do 48 000 zginęło 15 000-35 000 ludzi. Obrońcy stracili 219 joannitów, ok. 2500 żołnierzy, ok. 7000 cywilów, ok. 500 galerników. Po obronie Malty, Jean de La Valette otrzymał od papieża Piusa V godność kardynała, ale odmówił jej przyjęcia.

Jean de La Valette podczas oblężenia Malty, 1565 (rys. Angus McBride) 

        Wielki mistrz był poliglotą. Mówił po francusku, włosku, hiszpańsku, grecku, łacinie, arabsku i turecku. W 1566 roku rozpoczął budowę miasta. Dziś jest to stolica Malty, która nosi nazwę na jego cześć - Valletta. Jean de la Valette zmarł 21 sierpnia 1568 roku na skutek udaru słonecznego. Zakon Maltański przetrwał na wyspie do zajęcia jej przez Napoleona w 1798 roku. Istnieje do dziś. Ma główną siedzibę w Pałacu Maltańskim w Rzymie przy Via dei Condotti 68. Kawalerowie maltańscy prowadzą działalność dyplomatyczną, charytatywną, a przede wszystkim medyczną, także na terenie Polski.

Valetta, stolica Malty

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach

Większość znanych nam współcześnie hełmów i innego uzbrojenia gladiatorskiego zawdzięczamy Pompejom. Erupcja Wezuwiusza zakonserwowała miasto wraz z niemal nienaruszonymi, niezwykłymi artefaktami na wieki. Widoczne na ilustracji typy gladiatorów to: 1. Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem, sztyletem oraz siecią, bez hełmu. Jedyną ochroną retiariusa była wykonana z brązu osłona lewego barku o nazwie galerus za którą w razie potrzeby mógł osłonić swoją głowę i manica osłaniająca ramię wykonana z metalowych lub skórzanych pasów, czasami z naszytych na skórę łusek. 2. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolenicy. Walka gladiatorów secutora i retiariusa w Pompejach (rys. Peter Connolly) Zapewn...

Wilhelm I Zdobywca

Wilhelm I Zdobywca (1028-1087), przez Anglików znany jako William the Conqueror, a wśród Francuzów - Guillaume le Conquérant był królem Anglii, a wcześniej księciem Normandii. Był nieślubnym synem księcia Normandii Roberta I Wspaniałego, zwanego również Robertem Diabłem. Stąd drugi przydomek Wilhelma, nadany przez przeciwników, to Bękart (czyli u Anglików - Bastard, a Francuzów - Bâtard). Jego matką była Herleva (lub Herletta), najprawdopodobniej córka Fulberta, garbarza z Falaise.    Wilhelm I Zdobywca w kolczudze trzyma hełm z nosalem (rys. Jaja Japitana) Jego panowanie rozpoczęło nowy etap w dziejach Anglii. Zatem dziś poruszę kwestię związaną z tematyką strony, czyli modą męską. Na ilustracji widzimy Wilhelma z wąsami w oparciu o wizerunek ze słynnej tkaniny z Bayeux (ręcznie haftowanego płótna o wymiarach 68,38×0,5 m, przedstawiającego podbój Anglii; w 2007 roku wpisanego na listę UNESCO Pamięć Świata). Przedstawiony tam władca, podczas bitwy pod Hastings w 1066 roku podn...

Krezus

Krezus był ostatnim królem Lidii (na zachodzie Azji Mniejszej). Już w czasach antycznych jego imię stało się synonimem bogacza. Jest do dziś. Jego skarby, w tym pierwsze w całości emitowane złote monety - były obiektem przekazów w Grecji i Persji. Krezus objął tron około 560 roku p.n.e. Lidia była starożytnym państwem ze stolicą w Sardes (po upadku nazwa ta odnosiła się wciąż do tej krainy). Władca był pod wpływem podbitych przez siebie miast greckich w Jonii (wybrzeże Azji Mniejszej). Krezus był wielkim mecenasem poetów, uczonych i filozofów, których chętnie gościł na swoim dworze. W 547 roku p.n.e. rozpoczął wojnę z perskim królem Cyrusem II Wielkim z dynastii Achemenidów. Szukał bezskutecznie przymierza z Babilonią i Egiptem.    Krezus w płomieniach, 546 p.n.e. przedstawiony na attyckiej  amforze znajdującej się obecnie w paryskim Luwrze           Według Herodota, przed rozpoczęciem wojny Krezus zapytał wyrocznię w Delfach czy powinien wal...