Zeus Ammon był synkretycznym bóstwem powstałym z połączenia greckiego Zeusa – najwyższego boga nieba i władcy bogów – z egipskim Amonem, potężnym bogiem stwórcą związanym ze słońcem i siłą życiową. Kult tej postaci rozwinął się szczególnie w okresie hellenistycznym, kiedy świat grecki i egipski zaczęły się przenikać po podbojach Aleksandra Wielkiego. W wyobrażeniach Zeus Ammon przedstawiany był jako dostojny mężczyzna o cechach Zeusa, lecz z charakterystycznymi, skręconymi rogami barana przy skroniach – symbolem Amona, który w Egipcie często był łączony z tym zwierzęciem. Najważniejszym ośrodkiem jego kultu była odległa oaza Siwa na pustyni libijskiej, gdzie znajdowała się słynna wyrocznia Amona. To właśnie tam Aleksander Wielki udał się, by zasięgnąć rady boga, a według przekazów został uznany za jego syna, co miało ogromne znaczenie polityczne i religijne, wzmacniając jego autorytet jako władcy o boskim pochodzeniu.